Ik heb al een week of drie last. Waarvan weet ik niet precies, maar ik voel me niet 100%. Misschien een beetje grieperig, misschien een beetje oververmoeid, misschien een beetje weet ik veel wat. Ik heb het snel koud, ben snel moe, heb hoofdpijn. U kent het wel.
Ik eigenlijk niet.
Eigenlijk ben ik nooit ziek. Of ben ik het nooit geweest. Als kind uiteraard wel, maar daarna? Tot de laatste jaren. Af en toe verkouden, een griepje. Het zal het studentenleven zijn. Of de leeftijd. Ook mijn leeftijd komt kennelijk al met de gebreken.
Goed. Of niet goed: een beetje krakkemikkig dus. En nergens zin in. Geen zin om te lezen, zeker geen zin om te studeren, geen zin om iets nuttigs te doen. En dat leidt tot trieste taferelen: ik zit in een luie stoel, vlak naast de verwarming. Warme laptop op schoot, twee longsleeves en een trui aan. De televisie staat op voetbal afgestemd, Roda JC tegen De Graafschap. Ik zei u al dat het tafereel triest was. Op de achtergrond staat Faith van George Michael op. Geen puf om iets anders op te zetten.
Ik heb last. Waarvan weet ik niet, of beter gezegd: waarvan niet?
dinsdag 30 oktober 2007
zondag 28 oktober 2007
educatieve doeleinden
De pedofielenvereniging Martijn, waarvan ik mij uiteraard op allerlei mogelijke manieren (behalve een naamswijziging) distantieer, mag geen foto van prinses Amalia op haar site plaatsen.
Het argument: foto's van leden van het Koninklijk Huis mogen alleen voor educatieve doeleinden gebruikt worden.
Ik zou zeggen: breng de vereniging Martijn toch niet op ideeën!
Het argument: foto's van leden van het Koninklijk Huis mogen alleen voor educatieve doeleinden gebruikt worden.
Ik zou zeggen: breng de vereniging Martijn toch niet op ideeën!
maandag 22 oktober 2007
trots op frankrijk
Trots op Nederland? Gezien mijn vorige blogje zou het raar zijn als ik nu zou beweren dat ik trots was op ons baggerland. Misschien zou ik trots kunnen zijn op Nederland als er geen Rita's Verdonk en Geerten Wilders rondbanjerden. Maar verder zit ik prima hier hoor.
En waar zou je anders heen kunnen? Met 'België' van Het Goede Doel in het achterhoofd ga ik wat landen langs. Misschien is Polen een optie, als die tweede tweelingbroer (de president) ook oprot. Maar wat moet je in een land waar de twee grootste politieke partijen Pis en Po heten?
Zou er in Cuba veel veranderen als Fidel straks dood is? Ongetwijfeld, maar of het ten goede zal zijn? Chili en alle andere Zuid-Amerikaanse landen lijken me sowieso geweldige no-go-areas. Noord-Amerika trouwens ook, ik heb het niet zo op dat land. Ach, ik kan alle landen in het liedje wel afgaan, maar dat schiet niet op. En over België twijfel ik al helemaal geen moment, dat is enger dan Duitsland, Rusland, China en alle mogelijke Amerika's bij elkaar.
Over Frankrijk twijfelde ik overigens ook niet, maar een land met een leider die vindt dat zijn landgenoten trots moeten zijn op een briefje dat zonder problemen als propaganda voor zelfmoordterroristen kan dienen, kan niet veel soeps zijn. Dan hebben we het in Nederland zo slecht nog niet. Jammer van Rita Verdonk en Geert Wilders, dat zeker.
Maar vooral jammer van Henk Westbroek.
En waar zou je anders heen kunnen? Met 'België' van Het Goede Doel in het achterhoofd ga ik wat landen langs. Misschien is Polen een optie, als die tweede tweelingbroer (de president) ook oprot. Maar wat moet je in een land waar de twee grootste politieke partijen Pis en Po heten?
Zou er in Cuba veel veranderen als Fidel straks dood is? Ongetwijfeld, maar of het ten goede zal zijn? Chili en alle andere Zuid-Amerikaanse landen lijken me sowieso geweldige no-go-areas. Noord-Amerika trouwens ook, ik heb het niet zo op dat land. Ach, ik kan alle landen in het liedje wel afgaan, maar dat schiet niet op. En over België twijfel ik al helemaal geen moment, dat is enger dan Duitsland, Rusland, China en alle mogelijke Amerika's bij elkaar.
Over Frankrijk twijfelde ik overigens ook niet, maar een land met een leider die vindt dat zijn landgenoten trots moeten zijn op een briefje dat zonder problemen als propaganda voor zelfmoordterroristen kan dienen, kan niet veel soeps zijn. Dan hebben we het in Nederland zo slecht nog niet. Jammer van Rita Verdonk en Geert Wilders, dat zeker.
Maar vooral jammer van Henk Westbroek.
dinsdag 16 oktober 2007
bagger
Een museumjaarkaart biedt zo zijn voordelen.
Je mag meer musea in dan je ooit zou willen, en je leert via het museumkaartmagazine meer musea kennen dan je wel zou willen. In het oktober-decembernummer (voor de geïnteresserden: nummer 22) van dit jaar (voor de geïnteresseerden: 2007) lees ik over een museum dat uniek is in de wereld. Het is een Nederlands museum, gevestigd in Sliedrecht. Het heet het Nationaal Baggermuseum.
De openingzin van het artikel (met de titel: 'Waarom wij wereldleider zijn in baggeren') in het onvolprezen museumkaartmagazine luidt als volgt: 'Wat verwacht je nou van een... baggermuseum?'
Goeie vraag.
Dat vroeg ik me inderdaad al af. mijn antwoord: bagger.
Verder niets.
En dat is natuurlijk jammer, want daarmee lijkt het Nationaal Baggermuseum op het gros van de musea in Nederland. Bagger alom.
En ook dat is jammer, want daarmee lijken onze musea op ongeveer alles wat er over ons aan cultuur wordt uitgestort. Onze televisiezenders? Bagger. Onze radiostations? Bagger. 'De Nederlandse film'? Bagger. Onze toneelstukken? Ooit de Gysbreght van Aemstel van Vondel gelezen? Wat een bagger!
Als er onophoudelijk stinkende stromen bagger over je hoofd wordt uitgestort, word je vanzelf wereldleider in baggeren.
Luctor et emergo.
Je mag meer musea in dan je ooit zou willen, en je leert via het museumkaartmagazine meer musea kennen dan je wel zou willen. In het oktober-decembernummer (voor de geïnteresserden: nummer 22) van dit jaar (voor de geïnteresseerden: 2007) lees ik over een museum dat uniek is in de wereld. Het is een Nederlands museum, gevestigd in Sliedrecht. Het heet het Nationaal Baggermuseum.
De openingzin van het artikel (met de titel: 'Waarom wij wereldleider zijn in baggeren') in het onvolprezen museumkaartmagazine luidt als volgt: 'Wat verwacht je nou van een... baggermuseum?'
Goeie vraag.
Dat vroeg ik me inderdaad al af. mijn antwoord: bagger.
Verder niets.
En dat is natuurlijk jammer, want daarmee lijkt het Nationaal Baggermuseum op het gros van de musea in Nederland. Bagger alom.
En ook dat is jammer, want daarmee lijken onze musea op ongeveer alles wat er over ons aan cultuur wordt uitgestort. Onze televisiezenders? Bagger. Onze radiostations? Bagger. 'De Nederlandse film'? Bagger. Onze toneelstukken? Ooit de Gysbreght van Aemstel van Vondel gelezen? Wat een bagger!
Als er onophoudelijk stinkende stromen bagger over je hoofd wordt uitgestort, word je vanzelf wereldleider in baggeren.
Luctor et emergo.
zaterdag 6 oktober 2007
hugo handelig
Al anderhalve week geen blog, en zowaar een geldig excuus: ik ben zeer hard en gemotiveerd aan mijn scriptie bezig! Vandaag het eerste hoofdstuk ingeleverd, over twee weken volgt het tweede. De wonderen zijn de wereld wellicht nog niet uit.
Deze week viel er een geboortekaartje in onze brievenbus. Niet op onze mat, wij wonen in een flat. De boreling (heet dat zo? wat een woord!) heet Hugo. Zijn achternaam zal ik uit privacy-overwegingen niet vermelden. Hugo. Zou een mooie naam zijn voor een eventuele zoon van Wouter Bos. Of van iemand anders met die achternaam. Ik moest denken aan een oud-collega van me, met de achternaam Mes. Zijn voornaam zal ik uit privacy-overwegingen niet vermelden. De namen van zijn kinderen weet ik niet (meer), misschien had hij wel een zoon Hugo. Hij had in ieder geval geen dochter die Vlinder heet. Of een zoon Stanley. Jammer. Isa Hoes en Antonie Kamerling hebben een dochter die Vlinder heet. Ook weer jammer. Een zoon Onnes (met achternaam van de vader) zou leuker geweest zijn.
Ach, namen. Ik bladerde ergens in de afgelopen week door een hoop vacatures. Niet omdat ik op zoek was, maar omdat ik een krant las. Er is momenteel veel vraag naar commercieel talent. Ik ben geen commercieel talent. Ik vraag me af waarom we in plaats van 'commercieel' niet het woord 'handelig' gebruiken. Roept (in ieder geval bij mij) dezelfde associaties op, en klinkt lekker Hollands.
U zult het gemerkt hebben: weinig samenhang in dit bericht. Iets met een hak en een tak. Het spijt mij. Kennelijk heb ik al mijn samenhang nodig voor mijn scriptie. Als het goed is, hangen over ruim drie maanden weer meer dingen samen. Ik hou u op de hoogte.
Deze week viel er een geboortekaartje in onze brievenbus. Niet op onze mat, wij wonen in een flat. De boreling (heet dat zo? wat een woord!) heet Hugo. Zijn achternaam zal ik uit privacy-overwegingen niet vermelden. Hugo. Zou een mooie naam zijn voor een eventuele zoon van Wouter Bos. Of van iemand anders met die achternaam. Ik moest denken aan een oud-collega van me, met de achternaam Mes. Zijn voornaam zal ik uit privacy-overwegingen niet vermelden. De namen van zijn kinderen weet ik niet (meer), misschien had hij wel een zoon Hugo. Hij had in ieder geval geen dochter die Vlinder heet. Of een zoon Stanley. Jammer. Isa Hoes en Antonie Kamerling hebben een dochter die Vlinder heet. Ook weer jammer. Een zoon Onnes (met achternaam van de vader) zou leuker geweest zijn.
Ach, namen. Ik bladerde ergens in de afgelopen week door een hoop vacatures. Niet omdat ik op zoek was, maar omdat ik een krant las. Er is momenteel veel vraag naar commercieel talent. Ik ben geen commercieel talent. Ik vraag me af waarom we in plaats van 'commercieel' niet het woord 'handelig' gebruiken. Roept (in ieder geval bij mij) dezelfde associaties op, en klinkt lekker Hollands.
U zult het gemerkt hebben: weinig samenhang in dit bericht. Iets met een hak en een tak. Het spijt mij. Kennelijk heb ik al mijn samenhang nodig voor mijn scriptie. Als het goed is, hangen over ruim drie maanden weer meer dingen samen. Ik hou u op de hoogte.
Abonneren op:
Posts (Atom)