het onbelang van bloggen

Ach!

Ik heb al een week niet op mijn blog geschreven.

En daar voel ik mij al een dag of drie schuldig over. Het is hetzelfde schuldgevoel dat ik heb als ik mijn mobiele telefoon niet bij me heb. Als je een mobieltje hebt, moet je ook bereikbaar zijn. Als je een blog hebt, moet je er ook op schrijven.

Onzin natuurlijk.

Ik heb een mobieltje omdat het handig is. Het mobieltje is er voor mij, voor mijn gemak. Het moet geen ongemak in de vorm van verplichtingen opleveren. Ik blog omdat ik af en toe een stukje wil schrijven. Let op: 'wil', niet 'moet'.

Natuurlijk.

Toch, voor mijn gemoedsrust, een excuus:

Ik heb een drukke week achter de rug. Toneelrepetities, filmbezoek, een feest, een verjaardag - ik had gewoon geen tijd om een stukje te schrijven! Maandag naar de film met vrienden. 300 spartans. Een bizarre opeenstapeling van clichés en ongenuanceerde beelden, muziek en uitspraken. Hilarisch. Maar dat maakt niet uit - het gezelschap was goed. Dinsdag, donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag stonden in het teken van toneel. Veeleisend, vermoeiend, slopend. Maar wederom: het gezelschap was goed - en het toneelstuk wordt ook goed. Woensdag een feest en vrijdag een verjaardag: wederom goed gezelschap. Goede gesprekken, gezelligheid, sfeer.

Voor alle duidelijkheid: ik schrijf dit berichtje niet om u te wijzen op mijn drukke sociale leven. Bovenstaande opsomming is vooral bedoeld om aan te geven wat ik belangrijk vind, en om het belang van bloggen te relativeren. Bloggen is niet belangrijk. Mensen zijn belangrijk. Het is maar dat u het weet. Ik vond deze constatering van genoeg belang om er een berichtje over te schrijven. Maar natuurlijk is dit berichtje ook geschreven omdat ik mij schuldig voelde.

Ik had tenslotte al een week niet op mijn blog geschreven.

de kift - tot slot

Zoals ik al eerder schreef, heb ik samen met vijf medestudenten een eigen bewerking gemaakt van de roman 'De Asielzoeker' van Arnon Grunberg. We zijn hard aan het repeteren voor de voorstelling op woensdag 9 mei.

Maar daar wil ik het niet over hebben.

Grunbergs hoofdpersoon, Christian Beck, is een vreemde man. Ik wees u in een eerder bericht al op zijn onconventionele levenshouding (participeren in plaats van kijken), en op een parallel met een liedtekst van De Kift.

Ik ga op herhaling.

Christian Beck heeft een relatie met zijn vriendin, de vogel. Maar hij heeft geen seks meer met haar. Zijn verklaring hiervoor:

...ze is niet alleen mijn vrouw, maar ook mijn kind, en mijn zus, mijn beste vriendin, mijn buurvrouw, mijn vage kennis, mijn moeder, mijn tante, noem maar op. Mijn binnenhuisarchitect, mijn vijand, mijn collega...

De vogel is alles voor hem. En het enige. Hij kan haar niet meer alleen als zijn vrouw zien, en mede daardoor raakt hij haar kwijt. Beck ziet zijn fout pas in als het te laat is. Zelfs na haar dood is de vogel eigenlijk het enige wat hij nog heeft. En dat is natuurlijk niet veel meer. Arme Beck.

In 'Tot Slot', een lied op de laatste cd van De Kift ('7' uit 2006, zie ook het nummer 'Goud'), is ook sprake van een situatie waarin iemand een voor hem belangrijke vrouw anders bekijkt dan zij is of was. De gevolgen zijn in dit geval echter niet dramatisch. Geen vervreemding, maar juist toenadering. Tot ver na de dood van de vrouw, zelfs tot na de dood van de 'ik'.

De tekst is gebaseerd op een gedicht van Boris Ryzji (1974-2001), vertaald door Anne Stoffel.


Tot slot

Ik begreep dat je niet mijn moeder was,
maar mijn dochter, nu houd ik je stevig vast
en over je hoofd heen kijk ik ver
uit het raam naar daar waar ik jaren her
als snotneus rondhing, met om me heen
het gajes - en toch was ik altijd alleen,
waar ik heimelijk rookte in de wind,
je enige zoon, je geliefde kind.

Ik hoef je alleen maar steviger vast
te houden, ik moet je niet loslaten straks
in dromenland, bij regen en mist
de enige die van mijn onschuld wist.

En wanneer je moest huilen in de nacht
heb ik in gedachten mijn handen zacht
op je schouders gelegd en tot slot erkend
dat je niet mijn moeder, maar mijn dochter bent.

En later, veel later komt er een tijd
dat je niet in zwart-wit, maar in kleur met mij -
niet op foto's, maar in de werkelijkheid -
precies zo omstrengeld zult staan, waarbij
je rimpels verdwijnen en je weer kind
zult worden - een kind in de wind
met een wapperend lint van rood satijn.
...Als jij niet meer bent, als ik dood zal zijn.

het is maar wat je nieuws noemt

Vanmorgen bracht RTL Nieuws een bericht over een zwaan die een Leidse buurt terroriseert. Het betreffende ongedierte bewaakt zijn nest nogal agressief. Argeloze voorbijgangers, te dichtbij geparkeerde auto's en kleine kinderhandjes moeten het ontgelden. Zakenmensen durven tijdens het middaguur hun boterhammetjes niet meer op te eten in het parkje waar het beest huis(houd)t.

Het is maar wat je nieuws noemt.

Een betoog tegen dit soort nietszeggende items in het nieuws zou wellicht op z'n plaats zijn. 'Vermeng het echte nieuws toch niet met 'infotainment', laat deze berichten liggen voor 'Hart van Nederland' en soortgelijke programma's.' Iets van die strekking.

Maar ik wil niet de moraalridder gaan spelen. Dat zou hypocriet zijn.

Stiekem vind ik dit soort 'luchtige' nieuwsberichten namelijk best leuk om te horen en zien. Als 'Hart van Nederland' op televisie is, zap ik ook niet automatisch vol walging weg. Natuurlijk wel als er anderen bij zijn, maar niet als ik alleen ben. Op teletekst kijk ik altijd even naar de pagina's met 'opmerkelijk nieuws' (voor de geïnteresseerden: pagina 403 en verder). Ik wil niet alleen het harde nieuws zien, ik wil ook vermaakt worden. Ik ben ook maar een mens.

Maar goed.

Ik ben dit stukje niet gaan schrijven om op te biechten dat ik (kennelijk) een infotainmentbehoefte heb, en dat ik mij af en toe bezondig aan de bevrediging van die behoefte. Laat ik voor de duidelijkheid meteen zeggen dat ik nooit bewust afstem op 'Hart van Nederland' en hoe al die soortgelijke programma's ook heten (zie je wel, dat weet ik helemaal niet!)

Wat ik wilde zeggen, is dat mijn auto ook aangevallen is door de agressieve zwaan. Ik ken de zwaan die op het nieuws was, dat beest woont bij mij om de hoek! Het heeft mijn auto gemolesteerd! En, erger nog, ik fiets dagelijks langs het parkje dat door het witte gevaar onveilig wordt gemaakt. Het is een wonder dat ik nog leef!

Mocht u het levensgevaarlijke beest met eigen ogen willen aanschouwen, kunt u het nieuwsitem op internet nazien, voor zolang het duurt. Kijk snel, voor het te laat is. Ik raad u overigens met klem af om zelf (fysiek, 'in real life') een kijkje te komen nemen bij ons buurtmonster - ik kan uiteraard niet instaan voor uw veiligheid.

U zult begrijpen dat ik van mening ben dat het heel goed is dat RTL Nieuws dit soort berichten brengt. Zo'n bericht laat toch duidelijk zien wat er leeft in een willekeurige stad in Nederland. Het zal je maar gebeuren, zo'n zwaan in je buurt. Gelukkig is ons land nu op de hoogte van de situatie in Leiden, en kan iedereen gepaste voorzorgsmaatregelen treffen bij een eventueel bezoek aan onze overigens prachtige stad. Nu alleen maar hopen dat het bericht ook de buitenlandse toeristen heeft bereikt, zodat die niet onverhoeds worden overvallen door dit monster, mochten ze onverhoopt in onze buurt belanden. En laten we vooral hopen dat er geen ramptoeristen op onze zwaan afkomen, om foto's van het wilde beest te nemen. Daar zit de zwaan natuurlijk niet op te wachten.

En onze buurt ook niet!

fill her up, please!

Vonnegut is grappig.

En dood, maar dat doet niets af aan zijn grappigheid. In Slaughterhouse 5 voert Kilgoure Trout, de sciencefictionschrijver die in ongeveer elk boek van Vonnegut een rol speelt, een gesprek met Maggie White, een erg mooie maar domme vrouw. Trout maakt haar wijs dat alles wat hij heeft geschreven, echt gebeurd is. Maggie vraagt of hij haar ook in een boek zal verwerken. Trout antwoordt dat alles wat hij meemaakt in zijn boeken terugkomt. Maggie concludeert dat ze dan maar beter voorzichtig kan zijn met wat ze zegt. Vonnegut laat Trout vervolgens antwoorden:

That's right. And I'm not the only one who's listening. God is listening, too. And on Judgment Day he's going to tell you all the things you said and did. If it turns out they're bad things in stead of good things, that's too bad for you, because you'll burn forever and ever. The burning never stops hurting.

Kilgoure Trout is grappig. Maar de humor en scherpzinnige blik van Vonnegut komen vooral prachtig naar voren in zijn bijna terloopse opmerkingen of observaties, die hij altijd in een of enkele korte zinnen maakt. Het mooiste voorbeeld in Slaughterhouse 5 is misschien de beschrijving van dezelfde Maggie:

She was a dull person, but a sensational invitation to make babies. Men looked at her and wanted to fill her up with babies right away.

exit kurt vonnegut

Dames en heren, vandaag is het nieuws droevig. Zeer droevig.

Kurt Vonnegut is overleden.

Ik zal hier geen biografie of literair verantwoorde typering van zijn werk geven. Geïnteresseerden kunnen op internet vast wel iets vinden. Of op teletekst pagina 433, om maar een dwarsstraat te noemen. Uiteraard ook op internet te raadplegen. Ik wil wel een bekentenis doen.

Kurt Vonnegut is mijn favoriete schrijver.

Ik zou mij zelfs 'fan' willen noemen. Vonnegut staat voor mij op eenzame hoogte. Uiteraard voel ik de behoefte om u uit te leggen waarom. Misschien zou ik daar ook voor een deel in kunnen slagen, al dan niet na veel moeite, maar daar gaat het mij in dit stukje niet om. Ik waag de poging dus niet, en verwijs geïnteresseerden wederom door naar het internet. U zult zich een beeld kunnen vormen.

Waar gaat het mij dan wel om in dit stukje? Misschien wil ik u alleen, nu hij niet meer bestaat, op het bestaan van Vonnegut wijzen. En de oproep doen om hem te gaan lezen. Hij verdient het. En u ook.

Vonnegut is dood.
Lang leze Vonnegut!

uw kip vertrouwt op u

Ruim een half jaar geleden kreeg ik voor mijn verjaardag een adoptiekop cadeau. Het betreffende beest scharrelt vrolijk ergens op een kipvriendelijke boerderij rond, daar heb ik verder gelukkig nooit iets mee te maken gehad. Ik heb wel zes maanden lang elke maand een doosje met zes eieren opgehaald bij de lokale biologisch verantwoorde winkel. Lekker.

Eind maart kreeg ik een brief van Biologica, de ketenorganisatie voor biologische landbouw en voeding. Enkele fragmenten wil ik u niet onthouden.

Betreft: bericht van uw kip

Geachte heer Kager,

Een half jaar lang geniet u al van uw adoptiekip: elke maand lekkere
biologische eieren en kippennieuwtjes, de filmpjes van boer Gied uit Wapse, en de échte kippen op de webcam.
[...]
Uw kip kijkt u verwachtingsvol aan... gaat u met mij door?
[...]
Geen eieren? Adopteer een haan! Als u geen eieren hoeft maar wel mee wilt helpen met echte diervriendelijke pluimveehouderij, dan kunt u nu in plaats van een kip ook een haan adopteren! Dat is echt iets bijzonders, want de 80 miljoen andere kippen in Nederland hebben geen hanenbescherming. Per dertig adoptiekippen is er 1 haan. Door de aanwezigheid van hanen voelen kippen zich veilig en op hun gemak. En die hanen - die hebben natuurlijk een geweldig leven.

Adopteer een kip! Uw kip vertrouwt op u.

Ik weet niet of mijn kip mij verwachtingsvol aankijkt, of erger nog: op mij vertrouwt. Als ik een kip was, zou ik mij zeker niet vertrouwen, net zo min als andere mensen. Maar mocht het zo zijn: ik beschaam het vertrouwen van mijn kip. Het is mooi geweest. Bedankt voor de eitjes, maar ik geef het stokje graag aan iemand door.

Als u zich geroepen voelt: www.adopteereenkip.nl. Het zal uw leven ongetwijfeld verrijken. Anders toch op z'n minst het leven van een kip. Of, voor de cynici onder ons, van een biologische kippenboer.

Overigens heb ik het nooit aangedurfd om de filmpjes van boer Gied uit Wapse te bekijken. Wie weet wat ik heb gemist.

vul de reeks aan

Je hebt iets met cijfertjes of je hebt het niet. Laat ik geen lang betoog schrijven over mijn al dan niet problematische band met cijfers - ik weet niet of ik er vrolijker van zou worden. Laat ik het erop houden dat ik rustig word van cijfertjes. Ik hou van duidelijkheid en overzicht, en van de logica die ik associeer met cijfertjes. Het is een veilige wereld.

Hoe anders dan de echte wereld.

Maar laat ik het even niet over de echte wereld hebben - daar word ik ook niet vrolijker van. Terug naar de cijfertjes.

Mijn blogarchief laat zien dat ik in januari 13 stukjes heb geschreven. Los van de vraag of dit een accurate weergave van de werkelijkheid is, is 13 een mooi getal. Niet zozeer vanwege de ongeluksassociaties, meer vanwege het aantal dagen van januari. In februari schreef ik 8 stukjes, en dat is gezien de kortere duur van de maand misschien niet verwonderlijk. Het is ook niet verwonderlijk dat ik geen 82 stukjes schreef - het omdraaien van getallen is leuk, maar je moet wel realistisch blijven. Maar het toeval wil wel dat ik in maart, opnieuw een maand met 31 dagen, weer 13 stukjes schreef.

Dit soort triviale toevalligheden vind ik leuk.

Ik weet dat het nergens op slaat, maar als ik '13-8-13' zie staan, zie ik een reeks. En als ik een reeks zie, zie ik regelmaat en logica. En daar geniet ik van. Ik weet dat het toeval is, ik weet dat het niets betekent, en ik weet ook dat het al helemaal nergens op zou slaan als ik mijn gedrag op zo'n toevallige reeks zou gaan afstemmen. Maar toch...

Als mijn blogarchief aan het einde van deze maand laat zien dat ik in april 8 stukjes heb geschreven, kan ik u niet beloven dat het slechts toeval is.