een tegenvaller

Samen met Annelies, Coen, Dennis, Emiel en Sander heb ik het afgelopen jaar gewerkt aan een toneelbewerking van 'Nooit meer slapen', de geweldige roman van W.F. Hermans. Het werk ligt nu even stil, omdat we bericht hebben gekregen van de uitgever dat we geen toestemming krijgen om de bewerking te maken.

Een tegenvaller.

We proberen alsnog toestemming te krijgen, maar er bestaat een goede kans dat het bij een 'nee' blijft. Dan staan ons twee wegen open: zorgen dat ons toneelstuk over 'Nooit meer slapen' geen bewerking is, of stoppen met het project. De eerste optie is moeilijk (veel extra werk, en het stuk wordt niet zo goed als het stuk dat we in ons hoofd hadden), maar voor mij is de tweede optie ook moeilijk.

Stoppen voelt als opgeven, als weglopen voor de problemen. Terwijl het misschien wel de verstandigste optie is. Een argument om de stoppen is te vinden in het nummer 'End of the movie' van Cake. Daarin wordt betoogt dat je niet te lang door moet gaan met iets wat gedoemd is te mislukken. Je vrienden zullen je hun rug toekeren, je vijanden krijgen je te pakken. En dat alleen omdat jij niet weg wil gaan voordat de film is afgelopen.

Maar hoe goed dit argument wellicht ook is, ik vind het moeilijk. Het nummer van Cake gaat volgens mij over een bejaard iemand die het eigenlijk wel goed zou mogen vinden: hij zou mogen sterven. Hij hoeft niet langer te blijven, dat is nergens voor nodig. Maar heb je daar een keus in? En heb ik wel een keus in stoppen met 'Nooit meer slapen'? Op dit moment voel ik het nog niet zo. Ik vind het zonde om ermee te stoppen, te vroeg om het te laten rusten. Met The Tragically Hip (in 'The Depression Suite') vraag ik me af: 'Don't you wanna see how it ends? When the door is just starting to open?'

Mijn antwoord is 'ja'. Ik wil wel zien hoe het afloopt.
Laten we hopen dat we alsnog toestemming krijgen voor onze bewerking.

het kan ook anders

Het is al enkele dagen stil rond Roman Polanski. Ik mis de berichtgeving niet. Het is kennelijk nodig – bij gebrek aan een nieuwe Marc Dutroux of Fritzl – om een oud zedendelict op te rakelen. Men moet doen wat men niet laten kan, maar ik zou zeggen: het kan ook anders.

Graag even geen vieze mannen, al dan niet oud, die zich vergrijpen aan jonge meisjes. Laten we de rollen eens omdraaien. Niet al te letterlijk – ik weet niet of er veel voorbeelden te verzinnen zijn van jonge meisjes die zich aan oude mannen vergrijpen – maar laten we op z'n minst de leeftijden omdraaien. Laat de mannen jong zijn, en de vrouwen oud.

Een prachtig voorbeeld wordt gegeven door de heren van Fountains of Wayne, in het aanstekelijke 'Stacy's mom'. Schooljongen wordt verliefd op de moeder van een klasgenootje. Hij verontschuldigt zich bij Stacy ('you're just not the girl for me'), en beredeneert waarom hij wel degelijk een kans maakt bij haar moeder: haar man is ervandoor gegaan, en ze kan wel iemand zoals hij gebruiken. Hij is immers al volwassen... Of de moeder van Stacy daadwerkelijk ingaat op zijn avances, en of hij die überhaupt daadwerkelijk maakt, komen we niet te weten. Afgaande op de videoclip is het een prachtige fantasie.

Maar het kan beter.

De Belgische formatie The Violent Husbands gaan in hun nummer 'Grandmother' (te beluisteren op hun myspacepagina) een stapje verder. Ook hier wordt een jong meisje alleen maar gebruikt om dichter bij een ouder familielid te komen. Maar de moeder wordt overgeslagen: 'I never said I loved you, I never made a move, I just wanna get down with your grandmother'. Hij heeft ook argumenten voor zijn geriatrofiele neigingen: 'I want a girl that has been in World War II'. Want wie kan hem anders vertellen over de Duitse invasie?

Goed. Ik laat het hierbij, anders komt straks de necrofilie nog om de hoek kijken. En 'De kerkhofganger' van Hans Dorrestijn is niet op youtube te vinden. Gelukkig maar.