shakespeare

Vrijdag hebben Nolanda en ik de voorstelling 'Completely Hollywood (abridged)' van The Reduced Shakespeare Company gezien. Honderdvijfenzeventig Hollywoodfilms in negentig minuten. Na een korte komische samenvatting van de werken van Shakespeare, de geschiedenis van Amerika en de Bijbel was nu de (Amerikaanse) filmgeschiedenis aan de beurt. Anderhalf uur lang quotes uit, parodieën op en grappige verbanden tussen bekende films. Het beloofde wat.

Viel dat even tegen.

We hebben het er achteraf uitgebreid over gehad. Hoe het kwam. Voor onszelf waren we er snel uit: de humor was enerzijds fysiek en kwam anderzijds uit woordgrapjes, maar was anderhalf uur lang vooral tenenkrommend flauw. Neem André van Duin (neem dit niet al te letterlijk a.u.b.) en maak al zijn (al dan niet fysieke) grappen nog drie keer zo flauw. Dan heeft u een beeld.

Het frappante (wat een woord!) was echter dat de rest van de zaal zich kostelijk (nog zo'n woord!) leek te amuseren. Nolanda en ik hebben hiervoor verschillende verklaringen de revue laten passeren, die allemaal neerkwamen op 'zijn wij nu zo slim of waren de andere mensen nu zo dom?' Volgens ons zat de zaal vol met fans van André van Duin, met Amerikanen, Nederlanders die lachen bij elk woordje Engels dat ze begrijpen en/of met zwakbegaafden. Zwakbegaafd Nederland moet tenslotte toch ook wat nu BZN gestopt is.

Waarschijnlijk valt de gemiddelde Leidenaar onder minimaal drie van deze vier categorieën, maar onze conclusie was in ieder geval dat wij ons niet tot de doelgroep van The Reduced Shakespeare Company voelden behoren. Onze avond was niet geslaagd, en zelden zat er bij mij zo'n groot gat tussen de verwachting vooraf en het gevoel nadien. Wellicht heb ik mij laten misleiden door het 'Shakespeare' in de naam van de groep. Misschien had ik kwaliteit verwacht, Britse humor (is er betere?) en intelligente grappen. Maar vrijdagavond was er niets van dat alles, in de verste verte niet.

In plaats daarvan een van de meest teleurstellende theatervoorstellingen die ik ooit gezien heb. Opvallend genoeg heb ik in juni vorig jaar nog een zeer tegenvallende voorstelling gezien: het toneelstuk 'Thanatorium Shakespeare', dat geheel opgebouwd was uit teksten van Shakespeare. Lees desgewenst hier de zeer weinige woorden die ik eerder vuil maakte aan dit stuk.

Twee keer Shakespeare, twee keer een grote teleurstelling.

What's in a name?

langzaam

Langzaam komt het gevoel weer terug, zoals in een slapend ledemaat. Na maanden scriptieslaap begin ik weer wakker te worden. Er verschijnen weer afspraken in mijn agenda. Mijn blik is niet meer op beeldscherm en studieboek gericht. Ik herontdek de wereld buiten mijn studie.

Werk.

Dat is dan weer jammer. Na een veel te lange periode van veel te weinig werken moet ik nu weer werkweken van veertig uur maken. Ik ben het ontwend. Ik ben verwend. Misschien ben ik lui - maar er zijn mensen die zeggen dat dat een teken van intelligentie is. Waarom zou je je immers onnodig inspannen? Maar misschien ben ik ook niet lui: ik heb mij de afgelopen periode behoorlijk ingespannen, en het resultaat is ernaar: een 9,5 voor mijn scriptie. Of mijn inspanning nodig of onnodig was, laat ik graag in het midden. Het cijfer is in ieder geval een mooie afsluiting van mijn studietijd.

Ik ben blij dat mijn scriptie en mijn studie afgerond zijn. Het is tijd om wakker te worden, tijd voor andere dingen. Een nieuwe uitdaging.

Als ik uitgeslapen ben, ga ik op zoek.
Langzaam.