Het wordt hoog tijd dat de mannen van De Kift weer een nieuwe cd uitbrengen. De laatste, '7', dateert uit '06 en het is nu al '08. De komende maand touren de heren in Frankrijk, maar daar heeft de gemiddelde Nederlander niet zoveel aan. Het is nog maar de vraag of de gemiddelde Fransman er iets aan heeft, maar zowel die vraag als het antwoord daarop laat ik graag in het midden. In een tijd waarin volop gepolariseerd wordt kan je niet genoeg in het midden laten.
Om het wachten te bekorten, zeven.
Zeven
Kevers lieten rond jouw ogen
mijn vriendin, hun sporen na,
honderdtwintig cirkelbogen,
't cijfer 7 en de K.
Vele jaren zijn verstreken,
groen is nu je koude mond,
noodweer doet je oog al breken,
wind fluit in je neusgat rond.
En wat jij denkt ben 'k niet bij machte
te doorzien. Maar op een dag
gaat de kist van jouw gedachten
open met een luide slag.
Dan zijn je zoete dromen
voor een ieder te verstaan,
dan zal je geest naar buiten stromen,
als drijfgas uit je gaan.
Wil je het verlangen wachten
dat van boven nederdaalt,
tot je adem je gedachten
diep in jou in woord vertaalt?
Ingehouden als wij leven
tellen we de dagen niet.
Maar elk jaar is 't of je even
de minuten scherper ziet.
donderdag 31 januari 2008
maandag 28 januari 2008
scriptie ingeleverd
Ik heb mijn scriptie ingeleverd.
Hiep hiep hoera en feest.
Noteer alvast in uw agenda: 29 februari afstudeerfeest Martijn.
Uitnodiging en nadere informatie volgt nog.
Verder deel ik u graag mee dat ik blij en opgelucht ben.
Het is af.
Dat is fijn.
Wat nu?
Hiep hiep hoera en feest.
Noteer alvast in uw agenda: 29 februari afstudeerfeest Martijn.
Uitnodiging en nadere informatie volgt nog.
Verder deel ik u graag mee dat ik blij en opgelucht ben.
Het is af.
Dat is fijn.
Wat nu?
maandag 7 januari 2008
echte schrijvers
Vorige week schreef ik dat ik de afgelopen maanden veel heb geschreven. Niet aan mijn blogjes, maar aan mijn scriptie. Ik schrijf liever blogjes dan een scriptie. Mijn blogjes schud ik over het algemeen zo uit mijn mouw, ik doe daar niet al te moeilijk over. Ik zie mijn blogjes dan ook louter als amusement. Als anekdotes. Als conversatie. Als iets lichts voor tussendoor. Pretentieloos. Als ik pretenties zou hebben met mijn blogjes, zou ik ze niet zo makkelijk schrijven. Dan zou ik me zorgen maken over de kwaliteit. Ik moet er nu al voor oppassen dat ik dat niet al te veel doe, het zou me alleen maar weerhouden van schrijven.
Het spijt me dat ik deze ontboezeming hier met u moet delen. Het is natuurlijk niet prettig om te lezen dat ik geen maximaal belang hecht of aandacht schenk aan de tekst die u leest, dat ik deze niet aan de meest stringente kwaliteitseisen blootstel, maar u zult het er mee moeten doen. Het staat u uiteraard vrij om te stoppen met lezen, of wellicht kan ik beter doorverwijzen naar echte schrijvers. Die zijn er, gelukkig. Zowel van poëzie als proza.
In november heb ik vol bewondering gelezen in 'Uw afwezigheid', de debuutbundel van dichter Edwin Fagel. Ik heb een kort en bondig advies: doe dat ook. Begin met het lezen, de bewondering komt vanzelf. Als u liever eerst een recensie leest, kan dat hier. Maar lees daarna 'Uw afwezigheid', en bewonder Edwin Fagel. Bundel en schrijver verdienen het.
Gisteren heb ik vol bewondering 'Verzinsel', een verhaal van Coen van Beelen, gelezen. Hij heeft dit verhaal ingezonden voor de finale van 'Write Now!', een schrijfwedstrijd voor jongeren. Naast een leesadvies ook een stemverzoek: stem op Coen van Beelen en help hem de publieksprijs winnen. U mag uiteraard ook stemmen als u zijn verhaal niet leest. Wel lezen en niet stemmen is niet toegestaan. Als u voor u uw stem uitbrengt liever eerst de andere inzendigen leest, kan dat hier. Mijn advies: bespaar u de moeite, het verhaal van Coen van Beelen is beter.
Tot slot de disclaimers: ik ben geen poëziekenner, en literair niet bijzonder onderlegd. Mijn beoordelingen en bewondering hebben nadrukkelijk een persoonlijk karakter, dat als 'lekenkarakter' gezien mag worden. Maar ook daarom: lees en oordeel zelf. Verder geef ik toe dat ik mijzelf niet geheel onbevooroordeeld kan noemen. Ik ken Edwin en Coen persoonlijk. Maar ik verzeker u dat mijn bewondering oprecht is. Edwin heeft een prachtig debuut geschreven, en het talent van Coen is onmiskenbaar. Lees daarom 'Uw afwezigheid' en lees en stem op 'Verzinsel'. Als u zo vriendelijk wilt zijn, beloof ik dat ik iets meer aandacht aan mijn blogjes zal besteden.
Maar wees gerust: niet te veel.
Het spijt me dat ik deze ontboezeming hier met u moet delen. Het is natuurlijk niet prettig om te lezen dat ik geen maximaal belang hecht of aandacht schenk aan de tekst die u leest, dat ik deze niet aan de meest stringente kwaliteitseisen blootstel, maar u zult het er mee moeten doen. Het staat u uiteraard vrij om te stoppen met lezen, of wellicht kan ik beter doorverwijzen naar echte schrijvers. Die zijn er, gelukkig. Zowel van poëzie als proza.
In november heb ik vol bewondering gelezen in 'Uw afwezigheid', de debuutbundel van dichter Edwin Fagel. Ik heb een kort en bondig advies: doe dat ook. Begin met het lezen, de bewondering komt vanzelf. Als u liever eerst een recensie leest, kan dat hier. Maar lees daarna 'Uw afwezigheid', en bewonder Edwin Fagel. Bundel en schrijver verdienen het.
Gisteren heb ik vol bewondering 'Verzinsel', een verhaal van Coen van Beelen, gelezen. Hij heeft dit verhaal ingezonden voor de finale van 'Write Now!', een schrijfwedstrijd voor jongeren. Naast een leesadvies ook een stemverzoek: stem op Coen van Beelen en help hem de publieksprijs winnen. U mag uiteraard ook stemmen als u zijn verhaal niet leest. Wel lezen en niet stemmen is niet toegestaan. Als u voor u uw stem uitbrengt liever eerst de andere inzendigen leest, kan dat hier. Mijn advies: bespaar u de moeite, het verhaal van Coen van Beelen is beter.
Tot slot de disclaimers: ik ben geen poëziekenner, en literair niet bijzonder onderlegd. Mijn beoordelingen en bewondering hebben nadrukkelijk een persoonlijk karakter, dat als 'lekenkarakter' gezien mag worden. Maar ook daarom: lees en oordeel zelf. Verder geef ik toe dat ik mijzelf niet geheel onbevooroordeeld kan noemen. Ik ken Edwin en Coen persoonlijk. Maar ik verzeker u dat mijn bewondering oprecht is. Edwin heeft een prachtig debuut geschreven, en het talent van Coen is onmiskenbaar. Lees daarom 'Uw afwezigheid' en lees en stem op 'Verzinsel'. Als u zo vriendelijk wilt zijn, beloof ik dat ik iets meer aandacht aan mijn blogjes zal besteden.
Maar wees gerust: niet te veel.
vrijdag 4 januari 2008
leven in je huiskamer
Hoe vaak zitten er veel mensen in je huiskamer? Hooguit een paar keer per jaar, bij een verjaardag. Hoeveel mensen zitten er dan? Tien, twintig, wellicht zelfs dertig. Er wordt gepraat, er wordt gegeten en gedronken, er wordt naar muziek geluisterd. Het lijkt heel wat, maar het kan beter.
Op zaterdag 17 november waren Nolanda en ik bij Jaap en Thomas. Zij wonen in Den Haag, en hun huiskamer is niet bijzonder groot. Het is een kamer en suite, en het geheel meet ongeveer twintig vierkante meter. Jaap en Thomas hadden hun kamer leuk ingericht, onder meer met foto's uit Jaaps studententijd, of uit die van Thomas. Ze hadden gerekend op bezoek: er stonden hapjes, drankjes en een stuk of twintig stoelen klaar. Tot zover niks raars, maar schijn bedriegt.
Nolanda en ik kennen Jaap en Thomas namelijk helemaal niet. We hebben ook op 17 november nauwelijks een woord met ze gewisseld. We hebben wel hun hapjes gegeten en drankjes gedronken, maar verder hebben we vooral naar de muziek geluisterd. En wij waren niet de enigen. Er waren ongeveer veertig mensen in de huiskamer van Jaap en Thomas, maar bijna niemand was voor de gastheren gekomen. Overigens stond er behalve hapjes, drankjes en stoelen ook een drumstel klaar.
Jaap en Thomas hadden zich opgegeven als gastheren bij Live in Your Living Room. Dit levert vijfendertig man publiek op, en drie popgroepen die live in je huiskamer komen spelen. Onversterkt, dat is wel zo fijn voor de buren, maar ik herhaal: drie popgroepen live in je huiskamer. Ze speelden niet tegelijkertijd, dat zou voor niemand prettig zijn, maar toch. Elke groep speelt een kwartiertje, en na drie kwartier is het pauze. Na de pauze volgen wederom drie optredens. Een eenvoudig doch doeltreffend recept voor een geweldige avond in een willekeurige huiskamer!
In de huiskamer van Jaap en Thomas traden op: mijn persoonlijke favorieten Hallo Venray, de nieuwe band van Anne Soldaat Do-the-Undo en Belgische nieuwkomers The Violent Husbands. Drie aanraders, maar van deze drie op dit moment onze vrolijke zuiderburen het meest. Drie jonge Vlamingen die een muzikaal sterk en zeer aanstekelijk en bijzonder komisch optreden verzorgen. Check HunSpace voor bijvoorbeeld het onvolprezen 'Grandmother', en beaam dat jong zijn geen prestatie is. Voor iedereen die een vriendin wil die de tweede wereldoorlog heeft meegemaakt!
De avond, overigens gerecenseerd door VPRO's 3voor12, was een groot succes. Drumstel, contrabassen en synthesizers pasten wonderwel op twee vierkante meter, en het publiek had niet bijzonder veel meer ruimte nodig. Het Wedgwoodservies van Jaap en Thomas, dat angstvallig dicht achter de drummer stond, bleef heel en de zelfgemaakte garnalensalade was heerlijk. Ik kan het iedereen aanbevelen. Zowel de garnalensalade van Jaap en Thomas als een avond Live in your Livingroom.
Voor de geïnteresseerden: op maandag 14 januari 2008 treden The Violent Husbands op in De Brakke Grond in Amsterdam. Ik ga ze graag nog eens gaan zien, ik kan hun muziek en meligheid heel goed velen. Ik hoor wel van u of u ook wilt gaan kijken. Ik garandeer een plezante avond.
Op zaterdag 17 november waren Nolanda en ik bij Jaap en Thomas. Zij wonen in Den Haag, en hun huiskamer is niet bijzonder groot. Het is een kamer en suite, en het geheel meet ongeveer twintig vierkante meter. Jaap en Thomas hadden hun kamer leuk ingericht, onder meer met foto's uit Jaaps studententijd, of uit die van Thomas. Ze hadden gerekend op bezoek: er stonden hapjes, drankjes en een stuk of twintig stoelen klaar. Tot zover niks raars, maar schijn bedriegt.
Nolanda en ik kennen Jaap en Thomas namelijk helemaal niet. We hebben ook op 17 november nauwelijks een woord met ze gewisseld. We hebben wel hun hapjes gegeten en drankjes gedronken, maar verder hebben we vooral naar de muziek geluisterd. En wij waren niet de enigen. Er waren ongeveer veertig mensen in de huiskamer van Jaap en Thomas, maar bijna niemand was voor de gastheren gekomen. Overigens stond er behalve hapjes, drankjes en stoelen ook een drumstel klaar.
Jaap en Thomas hadden zich opgegeven als gastheren bij Live in Your Living Room. Dit levert vijfendertig man publiek op, en drie popgroepen die live in je huiskamer komen spelen. Onversterkt, dat is wel zo fijn voor de buren, maar ik herhaal: drie popgroepen live in je huiskamer. Ze speelden niet tegelijkertijd, dat zou voor niemand prettig zijn, maar toch. Elke groep speelt een kwartiertje, en na drie kwartier is het pauze. Na de pauze volgen wederom drie optredens. Een eenvoudig doch doeltreffend recept voor een geweldige avond in een willekeurige huiskamer!
In de huiskamer van Jaap en Thomas traden op: mijn persoonlijke favorieten Hallo Venray, de nieuwe band van Anne Soldaat Do-the-Undo en Belgische nieuwkomers The Violent Husbands. Drie aanraders, maar van deze drie op dit moment onze vrolijke zuiderburen het meest. Drie jonge Vlamingen die een muzikaal sterk en zeer aanstekelijk en bijzonder komisch optreden verzorgen. Check HunSpace voor bijvoorbeeld het onvolprezen 'Grandmother', en beaam dat jong zijn geen prestatie is. Voor iedereen die een vriendin wil die de tweede wereldoorlog heeft meegemaakt!
De avond, overigens gerecenseerd door VPRO's 3voor12, was een groot succes. Drumstel, contrabassen en synthesizers pasten wonderwel op twee vierkante meter, en het publiek had niet bijzonder veel meer ruimte nodig. Het Wedgwoodservies van Jaap en Thomas, dat angstvallig dicht achter de drummer stond, bleef heel en de zelfgemaakte garnalensalade was heerlijk. Ik kan het iedereen aanbevelen. Zowel de garnalensalade van Jaap en Thomas als een avond Live in your Livingroom.
Voor de geïnteresseerden: op maandag 14 januari 2008 treden The Violent Husbands op in De Brakke Grond in Amsterdam. Ik ga ze graag nog eens gaan zien, ik kan hun muziek en meligheid heel goed velen. Ik hoor wel van u of u ook wilt gaan kijken. Ik garandeer een plezante avond.
dinsdag 1 januari 2008
blogjes, geen scriptie
Veel geschreven, de laatste tijd. Geen berichten op mijn blog, maar aan mijn scriptie. Met hangen en wurgen, dat wel. Het schrijven gaat me niet makkelijk af. In ieder geval het schrijven van een scriptie niet...
Een blogje is zoveel eenvoudiger.
Voor mij in ieder geval.
De eerste versie van mijn scriptie is af. Over ruim een week krijg ik commentaar en daarna heb ik nog ongeveer twee weken om de definitieve versie te schrijven. Schrappen, toevoegen, herformuleren, opnieuw over alles nadenken...
De eerste versie van een blogje is meestal meteen definitief.
Bij mij in ieder geval.
Nog twee weken aan mijn scriptie schrijven, nog twee weken afzien. Maar het resultaat zal er ongetwijfeld naar zijn. Een mooi cijfer, en mijn doctoraalbul. Ik zal het niet voor niets gedaan hebben...
Mijn blogjes zijn geen middel om een doel te bereiken.
In ieder geval geen bijzonder hoog doel.
Ik schrijf mijn blogjes ter vermaak van mijzelf en eventuele lezers. Omdat ik het leuk vind, omdat ik er plezier in heb. Dat is tenminste het idee. Ik probeer me niet verplicht te voelen om mijn blogjes te schrijven. Mijn blogjes moeten geen scriptie worden. Eén scriptie in een mensenleven is genoeg. Voor mij in ieder geval.
Ik wens u een mooi 2008 toe, en mijzelf uiteraard ook.
Met veel met veel plezier geschreven blogjes.
Een blogje is zoveel eenvoudiger.
Voor mij in ieder geval.
De eerste versie van mijn scriptie is af. Over ruim een week krijg ik commentaar en daarna heb ik nog ongeveer twee weken om de definitieve versie te schrijven. Schrappen, toevoegen, herformuleren, opnieuw over alles nadenken...
De eerste versie van een blogje is meestal meteen definitief.
Bij mij in ieder geval.
Nog twee weken aan mijn scriptie schrijven, nog twee weken afzien. Maar het resultaat zal er ongetwijfeld naar zijn. Een mooi cijfer, en mijn doctoraalbul. Ik zal het niet voor niets gedaan hebben...
Mijn blogjes zijn geen middel om een doel te bereiken.
In ieder geval geen bijzonder hoog doel.
Ik schrijf mijn blogjes ter vermaak van mijzelf en eventuele lezers. Omdat ik het leuk vind, omdat ik er plezier in heb. Dat is tenminste het idee. Ik probeer me niet verplicht te voelen om mijn blogjes te schrijven. Mijn blogjes moeten geen scriptie worden. Eén scriptie in een mensenleven is genoeg. Voor mij in ieder geval.
Ik wens u een mooi 2008 toe, en mijzelf uiteraard ook.
Met veel met veel plezier geschreven blogjes.
Abonneren op:
Posts (Atom)