In Thailand, Indonesië en de andere getroffen gebieden is de grootste rotzooi na de tsunami van 26 december 2005 opgeruimd, maar in Leiden hangt nog steeds een groot spandoek met de oproep om te doneren op giro 555. Waarschijnlijk laten ze het hangen tot de volgende grote ramp.
Elke keer als ik de poster zie, schud ik vertwijfeld mijn hoofd. Waarom wordt dat spandoek niet weggehaald? Of in ieder geval schoongemaakt - wit is anders.
Het is niet het enige voorbeeld. Op verschillende deuren in onze flat hingen tot november 2007, toch zo ongeveer elf maanden na de jaarwisseling, posters met een oproep om voorzichtig om te gaan met vuurwerk. Waarom de posters ruim een maand voor de laatste jaarwisseling zijn weggehaald, weet ik niet. Wat scheelde dat ene maandje nog?
Gelukkig heb ik vorige maand ervaren dat het altijd erger kan. De huismeester van onze flat laat posters elf maanden lang onnodig hangen, de gemeente een spandoek nu al bijna tweeëneenhalf jaar. Maar dat is nog niets vergeleken bij de Romeinen: die stad ligt al zo'n tweeduizend jaar lang vol met oude troep.
maandag 28 april 2008
dinsdag 8 april 2008
een saaier leven
Op 24 maart zond de NPS in de reeks 'Holland Doc' de documentaire 'Een bitterzoete verleiding' uit. Op 'uitzendinggemist.nl' is het volgende te lezen over deze documentaire:
Ik zal hier verder niet al te veel vertellen over de documentaire. Als u een uurtje over heeft, bekijk de uitzending dan hier. Het is fascinerend. Vanaf de eerste minuut tot de laatste. Een uur verwondering.
Drie tips: Rond minuut 33 is de tekenaar van vele figuurtjes (o.a. de 'Happy Hippo'-serie) aan het woord. Een zonderling, zacht gezegd, net zoals de andere geïnterviewden. Als de documentairemaakster (Monique Nolte) hem vraagt wat zijn droom is, antwoord hij dat hij wilde dat hij kon vliegen. Hij wordt er emotioneel van. Een dromer, een romanticus wellicht, maar tegelijkertijd iemand die het wereldse niet schuwt: later in de documentaire wordt gesuggereerd dat hij zijn originele tekeningen waarschijnlijk grof te gelde zal gaan maken. Geïnteresseerde verzamelaars genoeg.
Rond minuut 40 is een Nederlandse echtpaar in beeld. De vrouw noemt het verzamelen een verrijking van haar leven, ze verveelt zich immers nooit. Aad, haar man, ook niet trouwens. Voor hem is het grote voordeel van verzamelen dat je nooit hoeft na te denken 'wat zal ik nou weer doen vandaag'. Zijn vrouw komt wel eens mensen tegen die niet iets verzamelen, maar daar kan ze zich eigenlijk niks bij voorstellen. Ze wil niet zeggen dat die mensen saai zijn, maar ze leiden toch wel een saaier leven.
Tot slot moet u ook even vanaf minuut 24 kijken. Als de Nederlandse vrouw gevraagd wordt of zij, als zij moest, zou kiezen voor Aad of haar hobby, blijft het aanvankelijk stil. Aad roept nog quasi-verontwaardigd 'nou, het duurt wel erg lang, vind ik', maar het is overduidelijk dat hij zijn plaats kent. Als uiteindelijk, na lang wikken en wegen (maar het is ook moeilijk kiezen: 'Aad' en 'hobby' zijn namelijk wel twee uitersten), de vrouw 'Aad' zegt, vraagt de documentairemaakster of ze het ook meent.
Aad geeft namens zijn vrouw antwoord: 'nou, ik denk het niet'.
Documentaire over het genot én de zorgen, die het Kindersurprise-ei biedt aan vier miljoen volwassenen wereldwijd. De figuurtjes van dit chocolade-ei worden verzameld, verhandeld, vervalst en gesmokkeld en wie een zeldzaam exemplaar in handen heeft, doet er goed aan dit in een kluis te bewaren. De marktwaarde van sommige oude speeltjes is inmiddels tot duizend euro per stuk gestegen. De bizarre wereld achter het Kindersurprise-ei.
Ik zal hier verder niet al te veel vertellen over de documentaire. Als u een uurtje over heeft, bekijk de uitzending dan hier. Het is fascinerend. Vanaf de eerste minuut tot de laatste. Een uur verwondering.
Drie tips: Rond minuut 33 is de tekenaar van vele figuurtjes (o.a. de 'Happy Hippo'-serie) aan het woord. Een zonderling, zacht gezegd, net zoals de andere geïnterviewden. Als de documentairemaakster (Monique Nolte) hem vraagt wat zijn droom is, antwoord hij dat hij wilde dat hij kon vliegen. Hij wordt er emotioneel van. Een dromer, een romanticus wellicht, maar tegelijkertijd iemand die het wereldse niet schuwt: later in de documentaire wordt gesuggereerd dat hij zijn originele tekeningen waarschijnlijk grof te gelde zal gaan maken. Geïnteresseerde verzamelaars genoeg.
Rond minuut 40 is een Nederlandse echtpaar in beeld. De vrouw noemt het verzamelen een verrijking van haar leven, ze verveelt zich immers nooit. Aad, haar man, ook niet trouwens. Voor hem is het grote voordeel van verzamelen dat je nooit hoeft na te denken 'wat zal ik nou weer doen vandaag'. Zijn vrouw komt wel eens mensen tegen die niet iets verzamelen, maar daar kan ze zich eigenlijk niks bij voorstellen. Ze wil niet zeggen dat die mensen saai zijn, maar ze leiden toch wel een saaier leven.
Tot slot moet u ook even vanaf minuut 24 kijken. Als de Nederlandse vrouw gevraagd wordt of zij, als zij moest, zou kiezen voor Aad of haar hobby, blijft het aanvankelijk stil. Aad roept nog quasi-verontwaardigd 'nou, het duurt wel erg lang, vind ik', maar het is overduidelijk dat hij zijn plaats kent. Als uiteindelijk, na lang wikken en wegen (maar het is ook moeilijk kiezen: 'Aad' en 'hobby' zijn namelijk wel twee uitersten), de vrouw 'Aad' zegt, vraagt de documentairemaakster of ze het ook meent.
Aad geeft namens zijn vrouw antwoord: 'nou, ik denk het niet'.
Abonneren op:
Posts (Atom)