onverenigbaar

Op zaterdag 1 november hebben Nolanda en ik gedineerd in het donker.
En met donker bedoel ik ook donker.

Je krijgt een idee van hoe het is om blind te zijn, gelukkig maar voor een paar uurtjes.
Je bent volledig afhankelijk van de serveerster, die blind is.

Een vreemde gewaarwording.

Hoe anders was het eten bij de Japanner in Leuven, op zaterdag 8 november.
Een visueel genot. Chefs die bij jou aan tafel het gerecht bereiden, met messen jongleren en woest flamberen.

Ook leuk. Maar heel anders dan de week ervoor.
Twee bijzondere eetervaringen. Onvergelijkbaar.

En, naar ik aanneem, ook onverenigbaar.
Ik moet er niet aan denken om in het donker bij de Japanner in Leuven te dineren...

heisa-ho-joechei

Schreef ik al eerder over De Kift?

Ik kan het me niet voorstellen. Hoog tijd dus om een blogje te wijden aan deze muziekgroep. Zeker nu ze een nieuw album hebben uitgebracht, een uniek single-project uitvoeren en komen optreden in Leiden. Drie aanraders.

Het nieuwe album heet 'Hoofdkaas'. Koopt en luistert het!

Het single-project behelst een samenwerking met vijf (voor 80% buitenlandse) bands, waaronder Franz Ferdinand, Calixeco en Zita Swoon. Zoals u zich wellicht kunt herinneren (en anders leert u het nu) heeft een vinylsingeltje twee kanten. Welnu, op een van deze kanten (A of B) heeft De Kift een nummer gecovered van de andere band, en op de andere kant (B of A) heeft de andere band een nummer van De Kift gecovered. Simpel doch eenvoudig.

Het optreden in Leiden vindt op vrijdag 21 november plaats in LVC.

Komt dat beleven!

Uit het nummer 'Heisa-ho' de volgende opbeurende woorden, die u naar ik hoop ter harte zult nemen in uw leven:

Wees opgewekt en blij

Laat klacht en zuchten overgaan

Tot heisa-ho-joechei

cocky's kapsalon (de koog, texel)

Je had erbij moeten zijn.

ik ben geen dichter

Gisteren was ik op de bruiloft van een dichter.

Dat is niet waar, het was afgelopen vrijdag, maar 'gisteren was ik op de bruiloft van een dichter' klinkt in mijn oren beter dan 'afgelopen vrijdag was ik op de bruiloft van een dichter'. Misschien is 'drie dagen geleden... ook goed, het is in ieder geval mooier dan 'afgelopen vrijdag...'.

Goed. Ik ben geen dichter, en hoewel een blog niet een plek is om bijzonder veel waarde te hechten aan de waarheid van het geschrevene, doe ik toch een concessie aan de werkelijkheid:

Drie dagen geleden was ik op de bruiloft van een dichter.

Het was een mooie bruiloft, een dichter en zijn bruid waardig. Het zou ook een mooie bruiloft geweest zijn als de bruidegom geen dichter was, maar hij was het wel. En de toevoeging 'van een dichter' maakt een medeling 'drie dagen geleden was ik op een bruiloft' meteen een stuk interessanter. Poëtischer ook.

Lang geleden ben ik zelf getrouwd.

Niet iedereen zal het met deze mededeling eens zijn: ik ben weliswaar in het verleden getrouwd, maar niet iedereen zal het met me eens zijn dat eind juni 2008 lang geleden is. Maar 'lang geleden ben ik zelf getrouwd' is, wederom, op mijn papier een mooiere zin dan bijvoorbeeld 'eind juni ben ik zelf getrouwd'. Om liefhebbers van de waarheid niet al te veel voor het hoofd te stoten, zou ik ook kunnen schrijven: 'kort geleden ben ik zelf getrouwd'. 

Drie dagen geleden was ik op de bruiloft van een dichter.

Kort geleden ben ik zelf getrouwd.

Tja. U zult het met me eens zijn dat twee keer 'geleden' wel erg lelijk is. Dan toch maar terug naar mijn eerste keuzes:

Gisteren was ik op de bruiloft van een dichter.

Lang geleden ben ik zelf getrouwd.

Mooi. Twee prima zinnen zo. Althans, ik ben er tevreden over. Hoe het verder gaat, wat ik verder wil vertellen, is niet zo interessant. Zoals gezegd was de bruiloft afgelopen vrijdag mooi, en mijn eigen bruiloft eind juni was ook prachtig. Ik vond het heerlijk om nu als gast, zonder zenuwen of verantwoordelijkheden, bij een bruiloft aanwezig te zijn. Verder zag het bruidspaar er stralend en gelukkig uit. Dat herkende ik van mijn eigen bruiloft, en dat is goed.

Gisteren was ik op de bruiloft van een dichter.

Lang geleden ben ik zelf getrouwd.

Tot zover. 

Ik ben geen dichter. 

vergeten...

Anderhalve week geleden is in Mexico-stad een bus tegen een olifant aangereden. De buschauffeur en de olifant hebben de botsing niet overleefd.

Na mijn vorige berichtje over Bassie dus weer circusnieuws. De olifant, geen inheemse Mexicaanse diersoort zoals u waarschijnlijk wel weet, was namelijk uit een circus ontsnapt. Dat dit berichtje overigens, in tegenstelling tot het nieuws over Bassie, wel degelijk waar is, moge blijken uit onderstaande foto.

Een triest gezicht.

Ik moet denken uit een regel uit het nummer 'Mrs. Potter's lullabye' van Counting Crows:

And the last one out of the circus has to lock up everything

Or the elephants will get out and forget to remember what you said

Het ziet er naar uit dat de olifant op de foto zich inderdaad niet meer veel herinnert. Terwijl zijn moeder nog zo gezegd had dat hij goed uit moest kijken bij het oversteken van de weg. 

Eerst links, dan rechts, en dan nog een keer links.

zwanger van bassie

Een 31-jarige vrouw uit Heerhugowaard claimt zwanger te zijn van Bassie.

Hij zou haar ongeveer 8 maanden geleden hebben bezwangerd. Een vaderschapstest zal moeten uitwijzen of de 73-jarige clown inderdaad tot een dergelijke prestatie in staat is geweest.

  

Viagra werkt!

Zou Bassie trouwens op het hoogtepunt 'Allememachies!' hebben geroepen? Anyway, ik vind een andere vraag interessanter: waarom heeft de Heerhugowaardse (Sandra K.) de publiciteit gezocht? Als ik zwanger zou zijn van Bassie, zou ik er alles aan doen om het geheim te houden. Ik kan namelijk geen dingen verzinnen die erger zijn dan bezwangerd worden door Bassie.

Mijn conclusie is dan ook dat Sandra K. zwakzinnig is. Of een bizarre clownfetisj heeft. Misschien heeft ze als kind vaak in het ziekenhuis gelegen, en is ze daar getraumatiseerd door cliniclowns? Dat er een steekje aan haar los zit, blijkt ook uit het feit dat zij wil dat Bassie zijn eventuele vaderlijke taken op zich zal nemen. De clown heeft al toegezegd dat als hij de vader is, hij het kind vanzelfsprekend lief zal hebben. Als je dan in aanmerking neemt dat Bassie vorig jaar nog in het nieuws was omdat hij op een kermis kinderen heeft mishandeld, is duidelijk dat Sandra K. verre van mentaal gezond is als zij beweert dat ze blij is "dat het kind de vader zal krijgen die het verdient".

Ter afsluiting van dit bericht kan ik u gelukkig melden dat deze affaire ook tot positief nieuws heeft geleid: Bassie heeft zijn voor vandaag geplande optreden op de kermis op het Mercatorplein in Amsterdam afgezegd. En zo bleef het nog lang rustig in Amsterdam...

salonwagen

Het kan u vandaag of morgen zomaar gebeuren, dat als u over de A44 rijdt (als u over de A44 rijdt) en langs afrit 7 komt (als u langs afrit 7 komt), dat u een redelijk onopvallend bordje opvalt (als het u opvalt), waarop staat dat salonwagens voor de 3 oktoberfeesten de betreffende afslag dienen te nemen.

De woonwagens van de kermisexploitanten, of kermiswagens zo u wilt, zullen geparkeerd staan op de Wassenaarseweg, als u het wilt weten. Maar dit terzijde. Ik vraag me al dagen af: Salonwagen? Heet zoiets salonwagen?

En het antwoord volgt ook meteen: Ja, beschaafde mensen noemen dat een salonwagen.

proefdiervrije ansichtkaarten

Ergens in een grijs noch ver verleden heb ik ansichtkaarten besteld. 

Ik had ansichtkaarten nodig en geen zin om de stad in te gaan, en daarom heb ik kaarten besteld bij de goededoelenwinkel. Vandaag ontving ik de kaarten. Een setje bloemenkaarten (altijd handig om naar tantes te sturen ter gelegenheid van een al dan niet vergeten verjaardag), een set kaarten met afbeeldingen van kunstwerken (van jonge kunstenaars met een al dan niet fysieke beperking - of wellicht, als ik de kaarten zo bekijk, een artistieke beperking) en een setje van vier 'proefdiervrije' ansichtkaarten, met teksten zoals:

Huisdieren worden enorm vertroeteld en hebben het meestal goed. Maar voor een proefdier is het leven helaas geen feest.

Nu heb ik op zich geen problemen met ansichtkaarten ten bate van proefdieren, integendeel. Ik steun onze proefdieren graag. Proefdieren zijn voor mij een van de weinige diersoorten die nut hebben in onze maatschappij. Maar toch heb ik een probleem met deze specifieke ansichtkaarten: het formaat. Waar een bescheiden ansichtkaart zich beperkt tot een afmeting van 10x15 cm, hebben deze proefdiervrije ansichtkaarten een afmeting van 15x20 cm. Inderdaad, twee keer zo groot als een gewone ansichtkaart.

Dat is toch niet normaal?

Zo'n ansichtkaart kan je toch niet zomaar aan iemand opsturen? Zo'n grote kaart! Wie wil er nou een grote ansichtkaart ontvangen? En wie wil er trouwens zo'n grote kaart beschrijven? Zo'n groot wit vlak is een garantie voor een writer's block.

Maar goed. Of beter, slecht: ik heb nu vier ansichtkaarten in huis die ik niet met goed fatsoen naar iemand op kan sturen. Ik ben gelukkig wel volledig bereid om deze kaarten zonder goed fatsoen op te sturen, maar dan alleen aan mensen die daar prijs op stellen. Mocht u dus een grote proefdiervrije ansichtkaart willen ontvangen: roept u maar! 

U heeft hierbij keuze uit vier kaarten. Hieronder een afbeelding van de kaart 'Plastic rat'. Verder in de aanbieding (zonder afbeelding, dus helemaal een gok!): 'Huize Jordaan', 'Stringetje' en 'Professor Schaap'. Wie het eerst komt, het eerst maalt! U kunt eventueel ook uw wensen ten aanzien van adressering en tekst op de kaart kenbaar maken. Uw wens is, in ieder geval tot op deze hoogte, mijn bevel...

er gaan dagen voorbij

Als iemand een zin begint met de woorden 'er gaan dagen voorbij...', dan verwacht ik dat het vervolg luidt: 

... dat ik niemand / geen / niets...

... zonder dat ik...

Of iets dergelijks. Er moet in ieder geval een soort ontkenning volgen. Denk ik. Als mensen zeggen 'er gaan dagen voorbij...', dan willen ze zeggen dat er op die dagen iets niet gebeurt. Terwijl er toch ook dagen voorbij gaan waarop wél iets gebeurt. Maar 'voorbijgaan' impliceert wellicht een mate van inactiviteit van de spreker, die dan bepaalde dingen nalaat, of wellicht bepaalde dingen mist.

Wat levert een zoektocht op google op? De zoekterm "er gaan dagen voorbij" leidt tot de volgende (eerste) 10 hits (er zijn er natuurlijk meer, ongeveer 845, maar er zijn grenzen):

1) ...dat ik de telefoon niet gebruik

2) ...waarop ik minder interessante onderwerpen voor mijn lens krijg

3) ...weken voorbij, maanden voorbij, en nog steeds heb je die mooie meid/jongen niet meer  terug gezien

4) ...dat ik nul agenten zie

5) ...dat er niets wordt verkocht, omdat de klanten alleen maar vragen naar boeken over hengelsport, kinderpsychologie en vaderschap, en daar doen Hinderickx en Winderickx niet aan

6) ...dat ik er niet eens meer bij stil sta

7) ...dat John van der Kamp geen sprankje daglicht ziet

8) ...dat ik zonder zulke aankopen thuiskom

9) ...dat ik niet in Leuven ben met als gevolg dat ik de weg er niet goed ken

10)...dat je hier niemand ontmoet

Tsja. Wat leert ons dit?

Volgens mij toch wel dat er na de constructie 'er gaan dagen voorbij...' een soort ontkenning moet volgen. Overigens heb ik in de toptien een beetje valsgespeeld: er was namelijk één resultaat zonder ontkenning, maar dit resultaat kwam uit een gedicht:

Voorbij gaat het leven. 

Er gaan secondes voorbij. 

Er gaan minuten voorbij. 

Er gaan uren voorbij. 

Er gaan dagen voorbij. 

Er gaan jaren voorbij. 

En zo gaat alles voorbij. 

Ik wil tegen iedereen zeggen: 

Haal alles uit het leven nu het nog kan. 

Want het kan in 2 tellen voorbij zijn. 

Ik zal mij hier verder niet inhoudelijk uitlaten over dit gedicht, maar volgens mij ontkracht dit gedicht niet mijn stelling dat 'er gaan dagen voorbij...' gevolgd wordt door een ontkenning. Ik geef meteen toe dat niet iedereen veel heeft aan deze kennis, maar ik ben bang dat ik op kennisgebied sowieso weinig waardevols kan toevoegen aan uw bagage.

Mocht u benieuwd zijn naar antiquariaat Hinderickx en Windericks of John van der Kamp, als u op google de zoekterm "er gaan dagen voorbij" intikt (inclusief aanhalingstekens), kunt u uw hart ophalen. U zult ook het gedicht vinden, wees gerust of gewaarschuwd.

In de tussentijd denk ik verder na over de dagen die voorbijgaan, wat er niet gebeurt op deze dagen, over hoe ik deze al dan niet invul, in welke mate ik inactief ben en wat ik wellicht mis. 

U hoort van mij.

voorbij

De vogel is dood. Zij ging in mei 2007 voor het eerst dood, en afgelopen vrijdag voor het laatst. Dat was de zesde keer. De vogel was een phoenix, maar na vijf herrijzenissen lijkt het doek nu definitief gevallen. 

Beck heeft afgelopen vrijdag voor het laatst toegegeven dat het hem niet gelukt is om de Vogel alleen te laten. Hij heeft in Leiden en Amsterdam gedaan wat hij kon, maar ook deze laatste keer ging het niet. Hem rest slechts berusting in zijn lot.

De trouwambtenaar kwam al die keren uit een andere wereld, en de crematoriumdirectrice heeft ons keer op keer bevestigd dat alles brandt. Maar de wet op de lijkbezorging, door wie zal die nog eens aangehaald worden?

De asielzoeker heeft vrijdag voor de laatste keer aangekondigd dat hij zijn volk gaat bevrijden. Maar verschilt deze laatste keer van de eerste vijf keer, toen het volk kennelijk ook niet op hem zat te wachten? We zullen het waarschijnlijk nooit te horen krijgen, want we lezen geen kranten.

En ik? 

Ook voor mij was het de laatste keer, ook ik zal in mijn lot moeten berusten. Ik was keer op keer weliswaar echter dan Beck, maar blijft dat ook zo als het stuk niet meer opgevoerd wordt? De toekomst zal het uitwijzen. Tot die tijd bekijk ik stiekem af en toe onze trailer, om niet alles helemaal kwijt te raken.

Het werde me vergeven.

giro 555

In Thailand, Indonesië en de andere getroffen gebieden is de grootste rotzooi na de tsunami van 26 december 2005 opgeruimd, maar in Leiden hangt nog steeds een groot spandoek met de oproep om te doneren op giro 555. Waarschijnlijk laten ze het hangen tot de volgende grote ramp.

Elke keer als ik de poster zie, schud ik vertwijfeld mijn hoofd. Waarom wordt dat spandoek niet weggehaald? Of in ieder geval schoongemaakt - wit is anders.

Het is niet het enige voorbeeld. Op verschillende deuren in onze flat hingen tot november 2007, toch zo ongeveer elf maanden na de jaarwisseling, posters met een oproep om voorzichtig om te gaan met vuurwerk. Waarom de posters ruim een maand voor de laatste jaarwisseling zijn weggehaald, weet ik niet. Wat scheelde dat ene maandje nog?

Gelukkig heb ik vorige maand ervaren dat het altijd erger kan. De huismeester van onze flat laat posters elf maanden lang onnodig hangen, de gemeente een spandoek nu al bijna tweeëneenhalf jaar. Maar dat is nog niets vergeleken bij de Romeinen: die stad ligt al zo'n tweeduizend jaar lang vol met oude troep.

een saaier leven

Op 24 maart zond de NPS in de reeks 'Holland Doc' de documentaire 'Een bitterzoete verleiding' uit. Op 'uitzendinggemist.nl' is het volgende te lezen over deze documentaire:

Documentaire over het genot én de zorgen, die het Kindersurprise-ei biedt aan vier miljoen volwassenen wereldwijd. De figuurtjes van dit chocolade-ei worden verzameld, verhandeld, vervalst en gesmokkeld en wie een zeldzaam exemplaar in handen heeft, doet er goed aan dit in een kluis te bewaren. De marktwaarde van sommige oude speeltjes is inmiddels tot duizend euro per stuk gestegen. De bizarre wereld achter het Kindersurprise-ei.

Ik zal hier verder niet al te veel vertellen over de documentaire. Als u een uurtje over heeft, bekijk de uitzending dan hier. Het is fascinerend. Vanaf de eerste minuut tot de laatste. Een uur verwondering.

Drie tips: Rond minuut 33 is de tekenaar van vele figuurtjes (o.a. de 'Happy Hippo'-serie) aan het woord. Een zonderling, zacht gezegd, net zoals de andere geïnterviewden. Als de documentairemaakster (Monique Nolte) hem vraagt wat zijn droom is, antwoord hij dat hij wilde dat hij kon vliegen. Hij wordt er emotioneel van. Een dromer, een romanticus wellicht, maar tegelijkertijd iemand die het wereldse niet schuwt: later in de documentaire wordt gesuggereerd dat hij zijn originele tekeningen waarschijnlijk grof te gelde zal gaan maken. Geïnteresseerde verzamelaars genoeg.

Rond minuut 40 is een Nederlandse echtpaar in beeld. De vrouw noemt het verzamelen een verrijking van haar leven, ze verveelt zich immers nooit. Aad, haar man, ook niet trouwens. Voor hem is het grote voordeel van verzamelen dat je nooit hoeft na te denken 'wat zal ik nou weer doen vandaag'. Zijn vrouw komt wel eens mensen tegen die niet iets verzamelen, maar daar kan ze zich eigenlijk niks bij voorstellen. Ze wil niet zeggen dat die mensen saai zijn, maar ze leiden toch wel een saaier leven.

Tot slot moet u ook even vanaf minuut 24 kijken. Als de Nederlandse vrouw gevraagd wordt of zij, als zij moest, zou kiezen voor Aad of haar hobby, blijft het aanvankelijk stil. Aad roept nog quasi-verontwaardigd 'nou, het duurt wel erg lang, vind ik', maar het is overduidelijk dat hij zijn plaats kent. Als uiteindelijk, na lang wikken en wegen (maar het is ook moeilijk kiezen: 'Aad' en 'hobby' zijn namelijk wel twee uitersten), de vrouw 'Aad' zegt, vraagt de documentairemaakster of ze het ook meent.

Aad geeft namens zijn vrouw antwoord: 'nou, ik denk het niet'.

verslaving

Mijn scriptie is af. Ruim een maand geleden kreeg ik mijn bul. Ik leef weer een beetje. Na de uitreiking werd ik ziek, maar een week later diende het herstel zich aan.

Herstellen doe je van een ziekte, maar op de een of andere manier heb ik het gevoel dat ik nog steeds moet herstellen. Niet van het milde griepje of de hevige verkoudheid na mijn afstuderen, maar van het schrijven van mijn scriptie. Het schrijven van een scriptie laat zich misschien niet makkelijk als ziekte typeren, maar wellicht eerder als een verslaving. Dit zou betekenen dat ik niet per se hoef te herstellen, maar eerst en vooral moet afkicken.

Nu ben ik geen verslavingsdeskundige, maar ik neem aan dat het verstandig is om langzaam af te bouwen. Na eind januari, toen ik de definitieve versie van mijn scriptie inleverde, heb ik mij geen moment meer beziggehouden met mijn scriptieonderwerp. Kennelijk is dat niet de manier.

Het nieuwe jaar is wat mij betreft nog niet te ver gevorderd voor goede voornemens. Mijn goede voornemen is om op een gezonde manier van mijn verslaving af te komen. Allereerst probeer ik binnenkort nog wat te praten over mijn scriptieonderwerp. In ieder geval met mijn scriptiebegeleider en eventueel mijn hoogleraar. Problemen moeten tenslotte bespreekbaar worden gemaakt. Daarna zal ik mijn frustraties van mij afschrijven in de vorm van een wetenschappelijk artikel, en daarmee moet het ergste leed geleden zijn.

U zult begrijpen dat ik mij in de tussentijd volgaarne beschikbaar stel om met u, de -vergeef me de typering- welwillende leek, over mijn scriptieonderwerp te praten. Tot vervelens toe. Een verslaving moet tenslotte gepaard gaan met nare bijverschijnselen, zeker een verwaarloosde verslaving. Ik hoop van u te horen.

Tot het zover is, wens ik u veel sterkte met uw eigen verslavingen.

what's in a name?

Mijn vorige blogje eindigde ik met de vraag 'what's in a name?'
Aan deze vraag moest ik denken toen ik in de afgelopen week op teletekst het bericht las dat judoka Grim Vuijsters naar het EK judo wordt uitgezonden.

Grim Vuijsters.

De woorden roepen een grote man op waarmee niet te spotten valt. Een zwaargewicht die van zijn ouders niet op boksen mocht, en daarom nog immer knarsetandend en met gebalde vuisten genoegen neemt met judo.

Ik schat onze medaillekansen op het EK judo hoog in.

shakespeare

Vrijdag hebben Nolanda en ik de voorstelling 'Completely Hollywood (abridged)' van The Reduced Shakespeare Company gezien. Honderdvijfenzeventig Hollywoodfilms in negentig minuten. Na een korte komische samenvatting van de werken van Shakespeare, de geschiedenis van Amerika en de Bijbel was nu de (Amerikaanse) filmgeschiedenis aan de beurt. Anderhalf uur lang quotes uit, parodieën op en grappige verbanden tussen bekende films. Het beloofde wat.

Viel dat even tegen.

We hebben het er achteraf uitgebreid over gehad. Hoe het kwam. Voor onszelf waren we er snel uit: de humor was enerzijds fysiek en kwam anderzijds uit woordgrapjes, maar was anderhalf uur lang vooral tenenkrommend flauw. Neem André van Duin (neem dit niet al te letterlijk a.u.b.) en maak al zijn (al dan niet fysieke) grappen nog drie keer zo flauw. Dan heeft u een beeld.

Het frappante (wat een woord!) was echter dat de rest van de zaal zich kostelijk (nog zo'n woord!) leek te amuseren. Nolanda en ik hebben hiervoor verschillende verklaringen de revue laten passeren, die allemaal neerkwamen op 'zijn wij nu zo slim of waren de andere mensen nu zo dom?' Volgens ons zat de zaal vol met fans van André van Duin, met Amerikanen, Nederlanders die lachen bij elk woordje Engels dat ze begrijpen en/of met zwakbegaafden. Zwakbegaafd Nederland moet tenslotte toch ook wat nu BZN gestopt is.

Waarschijnlijk valt de gemiddelde Leidenaar onder minimaal drie van deze vier categorieën, maar onze conclusie was in ieder geval dat wij ons niet tot de doelgroep van The Reduced Shakespeare Company voelden behoren. Onze avond was niet geslaagd, en zelden zat er bij mij zo'n groot gat tussen de verwachting vooraf en het gevoel nadien. Wellicht heb ik mij laten misleiden door het 'Shakespeare' in de naam van de groep. Misschien had ik kwaliteit verwacht, Britse humor (is er betere?) en intelligente grappen. Maar vrijdagavond was er niets van dat alles, in de verste verte niet.

In plaats daarvan een van de meest teleurstellende theatervoorstellingen die ik ooit gezien heb. Opvallend genoeg heb ik in juni vorig jaar nog een zeer tegenvallende voorstelling gezien: het toneelstuk 'Thanatorium Shakespeare', dat geheel opgebouwd was uit teksten van Shakespeare. Lees desgewenst hier de zeer weinige woorden die ik eerder vuil maakte aan dit stuk.

Twee keer Shakespeare, twee keer een grote teleurstelling.

What's in a name?

langzaam

Langzaam komt het gevoel weer terug, zoals in een slapend ledemaat. Na maanden scriptieslaap begin ik weer wakker te worden. Er verschijnen weer afspraken in mijn agenda. Mijn blik is niet meer op beeldscherm en studieboek gericht. Ik herontdek de wereld buiten mijn studie.

Werk.

Dat is dan weer jammer. Na een veel te lange periode van veel te weinig werken moet ik nu weer werkweken van veertig uur maken. Ik ben het ontwend. Ik ben verwend. Misschien ben ik lui - maar er zijn mensen die zeggen dat dat een teken van intelligentie is. Waarom zou je je immers onnodig inspannen? Maar misschien ben ik ook niet lui: ik heb mij de afgelopen periode behoorlijk ingespannen, en het resultaat is ernaar: een 9,5 voor mijn scriptie. Of mijn inspanning nodig of onnodig was, laat ik graag in het midden. Het cijfer is in ieder geval een mooie afsluiting van mijn studietijd.

Ik ben blij dat mijn scriptie en mijn studie afgerond zijn. Het is tijd om wakker te worden, tijd voor andere dingen. Een nieuwe uitdaging.

Als ik uitgeslapen ben, ga ik op zoek.
Langzaam.

zeven

Het wordt hoog tijd dat de mannen van De Kift weer een nieuwe cd uitbrengen. De laatste, '7', dateert uit '06 en het is nu al '08. De komende maand touren de heren in Frankrijk, maar daar heeft de gemiddelde Nederlander niet zoveel aan. Het is nog maar de vraag of de gemiddelde Fransman er iets aan heeft, maar zowel die vraag als het antwoord daarop laat ik graag in het midden. In een tijd waarin volop gepolariseerd wordt kan je niet genoeg in het midden laten.

Om het wachten te bekorten, zeven.


Zeven

Kevers lieten rond jouw ogen
mijn vriendin, hun sporen na,
honderdtwintig cirkelbogen,
't cijfer 7 en de K.

Vele jaren zijn verstreken,
groen is nu je koude mond,
noodweer doet je oog al breken,
wind fluit in je neusgat rond.

En wat jij denkt ben 'k niet bij machte
te doorzien. Maar op een dag
gaat de kist van jouw gedachten
open met een luide slag.

Dan zijn je zoete dromen
voor een ieder te verstaan,
dan zal je geest naar buiten stromen,
als drijfgas uit je gaan.

Wil je het verlangen wachten
dat van boven nederdaalt,
tot je adem je gedachten
diep in jou in woord vertaalt?

Ingehouden als wij leven
tellen we de dagen niet.
Maar elk jaar is 't of je even
de minuten scherper ziet.

scriptie ingeleverd

Ik heb mijn scriptie ingeleverd.

Hiep hiep hoera en feest.
Noteer alvast in uw agenda: 29 februari afstudeerfeest Martijn.
Uitnodiging en nadere informatie volgt nog.

Verder deel ik u graag mee dat ik blij en opgelucht ben.
Het is af.

Dat is fijn.

Wat nu?

echte schrijvers

Vorige week schreef ik dat ik de afgelopen maanden veel heb geschreven. Niet aan mijn blogjes, maar aan mijn scriptie. Ik schrijf liever blogjes dan een scriptie. Mijn blogjes schud ik over het algemeen zo uit mijn mouw, ik doe daar niet al te moeilijk over. Ik zie mijn blogjes dan ook louter als amusement. Als anekdotes. Als conversatie. Als iets lichts voor tussendoor. Pretentieloos. Als ik pretenties zou hebben met mijn blogjes, zou ik ze niet zo makkelijk schrijven. Dan zou ik me zorgen maken over de kwaliteit. Ik moet er nu al voor oppassen dat ik dat niet al te veel doe, het zou me alleen maar weerhouden van schrijven.

Het spijt me dat ik deze ontboezeming hier met u moet delen. Het is natuurlijk niet prettig om te lezen dat ik geen maximaal belang hecht of aandacht schenk aan de tekst die u leest, dat ik deze niet aan de meest stringente kwaliteitseisen blootstel, maar u zult het er mee moeten doen. Het staat u uiteraard vrij om te stoppen met lezen, of wellicht kan ik beter doorverwijzen naar echte schrijvers. Die zijn er, gelukkig. Zowel van poëzie als proza.

In november heb ik vol bewondering gelezen in 'Uw afwezigheid', de debuutbundel van dichter Edwin Fagel. Ik heb een kort en bondig advies: doe dat ook. Begin met het lezen, de bewondering komt vanzelf. Als u liever eerst een recensie leest, kan dat hier. Maar lees daarna 'Uw afwezigheid', en bewonder Edwin Fagel. Bundel en schrijver verdienen het.

Gisteren heb ik vol bewondering 'Verzinsel', een verhaal van Coen van Beelen, gelezen. Hij heeft dit verhaal ingezonden voor de finale van 'Write Now!', een schrijfwedstrijd voor jongeren. Naast een leesadvies ook een stemverzoek: stem op Coen van Beelen en help hem de publieksprijs winnen. U mag uiteraard ook stemmen als u zijn verhaal niet leest. Wel lezen en niet stemmen is niet toegestaan. Als u voor u uw stem uitbrengt liever eerst de andere inzendigen leest, kan dat hier. Mijn advies: bespaar u de moeite, het verhaal van Coen van Beelen is beter.

Tot slot de disclaimers: ik ben geen poëziekenner, en literair niet bijzonder onderlegd. Mijn beoordelingen en bewondering hebben nadrukkelijk een persoonlijk karakter, dat als 'lekenkarakter' gezien mag worden. Maar ook daarom: lees en oordeel zelf. Verder geef ik toe dat ik mijzelf niet geheel onbevooroordeeld kan noemen. Ik ken Edwin en Coen persoonlijk. Maar ik verzeker u dat mijn bewondering oprecht is. Edwin heeft een prachtig debuut geschreven, en het talent van Coen is onmiskenbaar. Lees daarom 'Uw afwezigheid' en lees en stem op 'Verzinsel'. Als u zo vriendelijk wilt zijn, beloof ik dat ik iets meer aandacht aan mijn blogjes zal besteden.

Maar wees gerust: niet te veel.

leven in je huiskamer

Hoe vaak zitten er veel mensen in je huiskamer? Hooguit een paar keer per jaar, bij een verjaardag. Hoeveel mensen zitten er dan? Tien, twintig, wellicht zelfs dertig. Er wordt gepraat, er wordt gegeten en gedronken, er wordt naar muziek geluisterd. Het lijkt heel wat, maar het kan beter.

Op zaterdag 17 november waren Nolanda en ik bij Jaap en Thomas. Zij wonen in Den Haag, en hun huiskamer is niet bijzonder groot. Het is een kamer en suite, en het geheel meet ongeveer twintig vierkante meter. Jaap en Thomas hadden hun kamer leuk ingericht, onder meer met foto's uit Jaaps studententijd, of uit die van Thomas. Ze hadden gerekend op bezoek: er stonden hapjes, drankjes en een stuk of twintig stoelen klaar. Tot zover niks raars, maar schijn bedriegt.

Nolanda en ik kennen Jaap en Thomas namelijk helemaal niet. We hebben ook op 17 november nauwelijks een woord met ze gewisseld. We hebben wel hun hapjes gegeten en drankjes gedronken, maar verder hebben we vooral naar de muziek geluisterd. En wij waren niet de enigen. Er waren ongeveer veertig mensen in de huiskamer van Jaap en Thomas, maar bijna niemand was voor de gastheren gekomen. Overigens stond er behalve hapjes, drankjes en stoelen ook een drumstel klaar.

Jaap en Thomas hadden zich opgegeven als gastheren bij Live in Your Living Room. Dit levert vijfendertig man publiek op, en drie popgroepen die live in je huiskamer komen spelen. Onversterkt, dat is wel zo fijn voor de buren, maar ik herhaal: drie popgroepen live in je huiskamer. Ze speelden niet tegelijkertijd, dat zou voor niemand prettig zijn, maar toch. Elke groep speelt een kwartiertje, en na drie kwartier is het pauze. Na de pauze volgen wederom drie optredens. Een eenvoudig doch doeltreffend recept voor een geweldige avond in een willekeurige huiskamer!

In de huiskamer van Jaap en Thomas traden op: mijn persoonlijke favorieten Hallo Venray, de nieuwe band van Anne Soldaat Do-the-Undo en Belgische nieuwkomers The Violent Husbands. Drie aanraders, maar van deze drie op dit moment onze vrolijke zuiderburen het meest. Drie jonge Vlamingen die een muzikaal sterk en zeer aanstekelijk en bijzonder komisch optreden verzorgen. Check HunSpace voor bijvoorbeeld het onvolprezen 'Grandmother', en beaam dat jong zijn geen prestatie is. Voor iedereen die een vriendin wil die de tweede wereldoorlog heeft meegemaakt!

De avond, overigens gerecenseerd door VPRO's 3voor12, was een groot succes. Drumstel, contrabassen en synthesizers pasten wonderwel op twee vierkante meter, en het publiek had niet bijzonder veel meer ruimte nodig. Het Wedgwoodservies van Jaap en Thomas, dat angstvallig dicht achter de drummer stond, bleef heel en de zelfgemaakte garnalensalade was heerlijk. Ik kan het iedereen aanbevelen. Zowel de garnalensalade van Jaap en Thomas als een avond Live in your Livingroom.

Voor de geïnteresseerden: op maandag 14 januari 2008 treden The Violent Husbands op in De Brakke Grond in Amsterdam. Ik ga ze graag nog eens gaan zien, ik kan hun muziek en meligheid heel goed velen. Ik hoor wel van u of u ook wilt gaan kijken. Ik garandeer een plezante avond.

blogjes, geen scriptie

Veel geschreven, de laatste tijd. Geen berichten op mijn blog, maar aan mijn scriptie. Met hangen en wurgen, dat wel. Het schrijven gaat me niet makkelijk af. In ieder geval het schrijven van een scriptie niet...

Een blogje is zoveel eenvoudiger.
Voor mij in ieder geval.

De eerste versie van mijn scriptie is af. Over ruim een week krijg ik commentaar en daarna heb ik nog ongeveer twee weken om de definitieve versie te schrijven. Schrappen, toevoegen, herformuleren, opnieuw over alles nadenken...

De eerste versie van een blogje is meestal meteen definitief.
Bij mij in ieder geval.

Nog twee weken aan mijn scriptie schrijven, nog twee weken afzien. Maar het resultaat zal er ongetwijfeld naar zijn. Een mooi cijfer, en mijn doctoraalbul. Ik zal het niet voor niets gedaan hebben...

Mijn blogjes zijn geen middel om een doel te bereiken.
In ieder geval geen bijzonder hoog doel.

Ik schrijf mijn blogjes ter vermaak van mijzelf en eventuele lezers. Omdat ik het leuk vind, omdat ik er plezier in heb. Dat is tenminste het idee. Ik probeer me niet verplicht te voelen om mijn blogjes te schrijven. Mijn blogjes moeten geen scriptie worden. Eén scriptie in een mensenleven is genoeg. Voor mij in ieder geval.

Ik wens u een mooi 2008 toe, en mijzelf uiteraard ook.
Met veel met veel plezier geschreven blogjes.