Documentaire over het genot én de zorgen, die het Kindersurprise-ei biedt aan vier miljoen volwassenen wereldwijd. De figuurtjes van dit chocolade-ei worden verzameld, verhandeld, vervalst en gesmokkeld en wie een zeldzaam exemplaar in handen heeft, doet er goed aan dit in een kluis te bewaren. De marktwaarde van sommige oude speeltjes is inmiddels tot duizend euro per stuk gestegen. De bizarre wereld achter het Kindersurprise-ei.
Ik zal hier verder niet al te veel vertellen over de documentaire. Als u een uurtje over heeft, bekijk de uitzending dan hier. Het is fascinerend. Vanaf de eerste minuut tot de laatste. Een uur verwondering.
Drie tips: Rond minuut 33 is de tekenaar van vele figuurtjes (o.a. de 'Happy Hippo'-serie) aan het woord. Een zonderling, zacht gezegd, net zoals de andere geïnterviewden. Als de documentairemaakster (Monique Nolte) hem vraagt wat zijn droom is, antwoord hij dat hij wilde dat hij kon vliegen. Hij wordt er emotioneel van. Een dromer, een romanticus wellicht, maar tegelijkertijd iemand die het wereldse niet schuwt: later in de documentaire wordt gesuggereerd dat hij zijn originele tekeningen waarschijnlijk grof te gelde zal gaan maken. Geïnteresseerde verzamelaars genoeg.
Rond minuut 40 is een Nederlandse echtpaar in beeld. De vrouw noemt het verzamelen een verrijking van haar leven, ze verveelt zich immers nooit. Aad, haar man, ook niet trouwens. Voor hem is het grote voordeel van verzamelen dat je nooit hoeft na te denken 'wat zal ik nou weer doen vandaag'. Zijn vrouw komt wel eens mensen tegen die niet iets verzamelen, maar daar kan ze zich eigenlijk niks bij voorstellen. Ze wil niet zeggen dat die mensen saai zijn, maar ze leiden toch wel een saaier leven.
Tot slot moet u ook even vanaf minuut 24 kijken. Als de Nederlandse vrouw gevraagd wordt of zij, als zij moest, zou kiezen voor Aad of haar hobby, blijft het aanvankelijk stil. Aad roept nog quasi-verontwaardigd 'nou, het duurt wel erg lang, vind ik', maar het is overduidelijk dat hij zijn plaats kent. Als uiteindelijk, na lang wikken en wegen (maar het is ook moeilijk kiezen: 'Aad' en 'hobby' zijn namelijk wel twee uitersten), de vrouw 'Aad' zegt, vraagt de documentairemaakster of ze het ook meent.
Aad geeft namens zijn vrouw antwoord: 'nou, ik denk het niet'.
1 opmerking:
Martijn,
Ik ben het roerend met je eens. Lang geleden dat ik zo geboeid naar een documentaire heb zitten kijken.*
De ontwerper had iets ontroerends en sympathieks, al kan ik me voorstellen dat hij na het bezoek aan die beurs juist ook wel eens heel treurig zou kunnen worden. Van de twee stellen - het Sloveense en het Brabantse - vond ik de Sloveense vrouw het naarst. Ze was op een of andere manier heel verbeten; het Nederlandse stel was nam het op een of andere manier toch luchtiger op.
Nu nog die documentaire over Staphorst kijken, en dan ben ik weer bij.
* Ken je 'Bokken en geiten' (1998) van Hans Heijnen? Ook zo'n fascinerend verhaal, dit over twee concurrerende harmonieën in Thorn, en hoe het verschil tussen de twee het hele sociale leven in het stadje bepaalt.
-Pepijn
Een reactie posten