een tegenvaller

Samen met Annelies, Coen, Dennis, Emiel en Sander heb ik het afgelopen jaar gewerkt aan een toneelbewerking van 'Nooit meer slapen', de geweldige roman van W.F. Hermans. Het werk ligt nu even stil, omdat we bericht hebben gekregen van de uitgever dat we geen toestemming krijgen om de bewerking te maken.

Een tegenvaller.

We proberen alsnog toestemming te krijgen, maar er bestaat een goede kans dat het bij een 'nee' blijft. Dan staan ons twee wegen open: zorgen dat ons toneelstuk over 'Nooit meer slapen' geen bewerking is, of stoppen met het project. De eerste optie is moeilijk (veel extra werk, en het stuk wordt niet zo goed als het stuk dat we in ons hoofd hadden), maar voor mij is de tweede optie ook moeilijk.

Stoppen voelt als opgeven, als weglopen voor de problemen. Terwijl het misschien wel de verstandigste optie is. Een argument om de stoppen is te vinden in het nummer 'End of the movie' van Cake. Daarin wordt betoogt dat je niet te lang door moet gaan met iets wat gedoemd is te mislukken. Je vrienden zullen je hun rug toekeren, je vijanden krijgen je te pakken. En dat alleen omdat jij niet weg wil gaan voordat de film is afgelopen.

Maar hoe goed dit argument wellicht ook is, ik vind het moeilijk. Het nummer van Cake gaat volgens mij over een bejaard iemand die het eigenlijk wel goed zou mogen vinden: hij zou mogen sterven. Hij hoeft niet langer te blijven, dat is nergens voor nodig. Maar heb je daar een keus in? En heb ik wel een keus in stoppen met 'Nooit meer slapen'? Op dit moment voel ik het nog niet zo. Ik vind het zonde om ermee te stoppen, te vroeg om het te laten rusten. Met The Tragically Hip (in 'The Depression Suite') vraag ik me af: 'Don't you wanna see how it ends? When the door is just starting to open?'

Mijn antwoord is 'ja'. Ik wil wel zien hoe het afloopt.
Laten we hopen dat we alsnog toestemming krijgen voor onze bewerking.