strangers in the night

Al weken zeurt het lied 'Strangers in the night' door mijn hoofd.

Frank Sinatra kan hier niets aan doen, het is de versie van Cake die mij plaagt. Elke keer als ik de zin 'strangers in the night' hoor, ga ik nadenken over vreemden die elkaar 's nachts ontmoeten. Ik zie dan twee mensen voor me die op straat op elkaar aflopen. Hoogstwaarschijnlijk lopen ze door zonder elkaar een blik waardig te gunnen. Niks geen 'exchanging glances' of 'lovers at first sight'. Wat zijn daar inderdaad de kansen van?

Of het door deze gedachten komt weet ik niet, maar ik verzin steeds varianten op deze titel. Bijvoorbeeld 'stranglers in the night'. Zou dat geen leuk liedje op kunnen leveren? Maar meteen komt dan ook de gedachte in me op dat je 's nachts weliswaar iemand tegen zou kunnen komen die jou wil wurgen, maar dat de kans wel heel erg klein is dat twee wurgers elkaar tegenkomen. Toch geen nieuw liedje, ben ik bang.

De leukste variant vind ik 'strangers in denial'. Dat liedje zou ik wel eens willen horen. Twee vreemden die elkaar al dan niet 's nachts tegenkomen en dan van alles ontkennen. 'Ik ben helemaal geen vreemde!' 'Ik ook niet!' 'Maar ik ken jou niet.' 'Nee, da's niet waar, ik ken jou niet.' enzovoorts...