een pijnloze dag

Wat doet meer pijn?

Een pleister heel langzaam van je huid aftrekken of met één snelle ruk? Een geliefde die opeens zegt 'ik ga bij je weg' of een relatie die jarenlang doorsuddert maar gedoemd is om stuk te lopen? Iemand die door een ongeluk in één keer uit je leven wordt weggeslagen of iemand die langzaam wegteert, en het niet meer ziet zitten om nog jaren door te gaan met wegteren?

Ik weet het niet. Alles doet pijn.

De pijn van pleister is te overzien. Een geliefde die plotseling vertrekt is vervelend. Maar misschien beter dan een relatie die na jaren lijmen toch definitief kapot gaat. Je hebt je leven waarschijnlijk weer sneller op de rit na een snelle en duidelijke breuk. Maar alle breuken doen pijn.

Dood is natuurlijk de meest definitieve breuk.

Een vriend sterft plotseling. Je hebt geen tijd om afscheid te nemen. Geen tijd meer om iets tegen hem te zeggen. Je mag je gelukkig prijzen dat je hem nog in het ziekenhuis hebt kunnen zien liggen, hersendood, voordat hij de kist inging. Toch nog een soort van afscheid. Eénzijdig, dat wel, maar toch nog iets. Maar het doet pijn. Veel pijn.

Net als een vriendin die nog wel leeft. Vraag alleen niet hoe, en vraag niet hoe lang. Ze ligt al zes jaar op bed en kan één arm nog een beetje bewegen. Ze vergaat continu van de pijn. Geen reële kans op herstel. Ten dode opgeschreven, maar hoe lang zal het duren? Ze kan zo nog wel veertig jaar op bed liggen.

Wat een leven. Wat een pijn.
Het alternatief voor een dergelijk leven: suïcide of euthanasie. Kiest u maar.

Leven kan pijn doen.
Relaties kunnen pijn doen.
Pleisters kunnen pijn doen.

Ik wens u een pijnloze dag toe morgen.