foto's inplakken

Het lijkt niet zo moeilijk. Een paar foto's op een paar vellen papier plakken. Onderschriftje erbij en je hebt een foto-album. Leuk om later eens in terug te kijken.

Ik kan het niet.

Het terugkijken wel, dat is het probleem niet. Terugkijken is leuk. Later weliswaar, nu heb je er niet zoveel aan, maar toch: leuk. Zoals het nu leuk is om jeugdfoto's te bekijken, of foto's van je ouders in jonger jaren, zo zal het over een aantal jaren leuk zijn om je vakantiekiekjes van 2007 te bekijken. Ongetwijfeld. En al is het voor jou niet leuk, dan toch voor anderen.

Fysiek ben ik ook prima in staat om foto's op papier te plakken. Er is niets mis met mijn oog-handcoördinatie, de foto's zijn reeds genomen (overigens neem ik niet graag foto's, terwijl dat toch ook niet zo moeilijk is), het papier is in ruime mate voorhanden, net als lijm. Het 'ik kan het niet' moet u dan ook niet al te letterlijk nemen. Ik ga, om mijn eigen woorden te logenstraffen, zodadelijk daadwerkelijk foto's inplakken. Het komt er kennelijk toch eens van. Wie weet krijg ik de smaak wel te pakken en plak ik na mijn vakantiefoto's uit Zweden binnenkort ook nog andere foto's in. Wie weet. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Waarom heb ik nooit eerder foto's ingeplakt? Misschien omdat ik de bezigheid nogal nutteloos en stompzinnig vind. Ik weet dat het einddoel (het later terugkijken) de middelen heiligt, maar toch. Noem me kortzichtig, gericht op de korte termijn, ongeduldig en onrustig, maar ik kan me er gewoonlijk niet toe zetten. Noem me dit alles en u heeft gelijk: ik bén kortzichtig, gericht op de korte termijn, ongeduldig en onrustig. De trieste waarheid is dat ik mij slecht kan zetten tot iets waar ik het nut niet direct van inzie. En voordat u roept 'dat valt toch wel mee' en met tegenvoorbeelden komt: natuurlijk valt het wel mee. Gelukkig geldt dat voor meer in het leven, dat het soms of meestal wel meevalt. Het zou een trieste wereld zijn als het niet soms mee zou vallen.

Hoe, waardoor en hoe triest dan ook, foto's inplakken blijft voor mij een weinig zinnige bezigheid. Misschien moet ik onder ogen zien dat een leven niet alleen gevuld kan worden met zinnige bezigheden. In ieder geval mijn leven niet. Daar heb ik overigens al jarenlang ervaring mee, maar dat is nog iets anders dan het ook onder ogen willen zien. Het probleem is niet dat ik geen zinnige dingen te doen heb: ik zou mijn toneelrol in kunnen studeren of aan mijn scriptie kunnen werken. Maar daar heb ik even geen zin in. Of daar ben ik even niet gedisciplineerd genoeg voor. Noem me ongedisciplineerd en u heeft gelijk. Maar dit terzijde. Even geen toneelrol, even geen scriptie: het is nu tijd om foto's in te plakken. Hoera. En dus tijd om te stoppen met dit niet al te samenhangend relaas. Noem me onsamenhangend en u heeft gelijk. Ik laat u nu met rust. Ik hoor u verzuchten: 'hoera'.

Hoera.