bijzonder

Eens in de zoveel tijd maak je een concert of theatervoorstelling mee.

Ja, dat wil ik ongeveer beweren. Je maakt het mee. Eens in de zoveel tijd is er een optreden dat anders is dan normaal. Bijzonder. Je gaat wel vaker naar een concerten of naar een voorstelling. En daar geniet je van. Leuke voorstelling, aardig concert. Of niet. Als je pech hebt, valt het tegen. Maar je kiest meestal zelf uit naar wat voor optreden je gaat, dus ik mag hopen dat het meestal meevalt.

Sommige concerten, sommige theatervoorstellingen zijn anders.

Je gaat er niet alleen heen, je ondergaat het niet alleen, maar je maakt het mee. En zeker achteraf kan je zeggen: je mocht het meemaken.

Ik heb dat zelf vooral bij concerten. Ik ben niet zo'n theatermens. Er zijn jaren geweest dat ik zelden in de schouwburg kwam. In die jaren kwam ik des te vaker bij concerten. Popconcerten wel te verstaan - ik ben niet zo'n klassieke-muziekmens. In een theater heb ik misschien maar één keer een voorstelling volledig meegemaakt, en dat was op 9 mei in het Imperiumtheater in Leiden. Maar zoals u wellicht weet, betrof het hier onze opvoering van 'De Asielzoeker'. Ik ben misschien niet de juiste persoon om te zeggen dat dat een bijzondere voorstelling was - ik kan mezelf niet echt onbevooroordeeld noemen.

Maar voor mij was die voorstelling bijzonder. En ik heb 'm niet alleen als regisseur meegemaakt, op 9 mei maakte ik hem ook als publiek mee. Zoals ik ook af en toe een concert heb meegemaakt. Een optreden van Cake op Pinkpop, alle optredens die ik gezien heb van de Tragically Hip, een optreden van de Cords in Atlantis, heel lang geleden, en een optreden van de Treble Spankers ooit, op mijn verjaardag. Frank Black in Paradiso. Het zegt u misschien allemaal niets, maar u zult uw eigen momenten, herinneringen, concerten hebben. Uw eigen optredens die bijzonder waren, werden en nog steeds zijn.

Waarom zijn die optredens bijzonder?

Ik weet niet of ik dat kan uitleggen, ik weet niet of het uit te leggen is. Er zijn in ieder geval enkele belangijke randvoorwaarden: het optreden moet goed zijn, en het publiek enthousiast en geboeid. Maar dat is niet voldoende. Ik heb genoeg goede optredens gezien, met een enthousiast publiek, die ik toch niet als bijzonder zou omschrijven. Er moet een soort wisselwerking tussen de artiest(en) en het publiek zijn: de artiest moet een goed optreden neerzetten, en door de reactie van het publiek moet het optreden nog beter worden. Er moet contact zijn. Misschien, bij gebrek aan betere omschrijving, chemie of magie.

Maar, zoals u zult begrijpen of zelfs verzuchten, dit is een nogal vage omschrijving van een nogal vaag fenomeen. Mijn excuses. Een begenadigd schrijver zal ik nooit worden. Misschien is het trouwens ook een heel persoonlijk fenomeen, en zijn de optredens die ik als bijzonder heb ervaren, door andere mensen als doodnormaal ervaren. Misschien speelt de chemie zich wel helemaal in mijn hoofd af. Het zou zomaar kunnen.

Afgelopen zondag was ik bij een bijzonder concert, en ik maakte het mee. Het was geen concert van een bekende band, er stonden geen wereldberoemde artiesten op het podium. Op het podium stond Boozzz!, een coverband uit Leiden. En misschien ben ik niet de juiste persoon om te zeggen dat hun optreden bijzonder was - ik kan mezelf niet echt onbevooroordeeld noemen. Maar het was een bijzonder optreden. Ik heb het niet alleen ondergaan, ik heb het meegemaakt. En met mij vele anderen. En ik kan nu al zeggen: ik mocht het meemaken.

Max en Martijn (wie kent ze niet) hebben samen met Thijs, Arjan en nieuw bandlid Maarten een geweldig optreden neergezet. Het publiek was laaiend enthousiast. En er was een contact, er was een wisselwerking. Meteen vanaf het eerste nummer, 'Song 2' van Blur, zat het goed. En het werd beter. Een werkelijk adembenemend mooie en indringende versie van 'Welkom Thuis' van Bløf, een gedurfde Red Hot Chili Peppers-medley, nummers van Coldplay en de Police, en -mijn persoonlijke favorieten- briljante vertolkingen van 'Twilight Zone' en 'Radar Love' van de Golden Earring.

Soms is het moeilijk te omschrijven wat een optreden bijzonder maakt. Wat een optreden goed maakt. Ook hier is dat niet precies aan te geven. Het was de kwaliteit van de band, de 'coole' presentatie, de professionele geluidsinstallatie, het grote podium, het enthousiaste publiek. Dat was het allemaal, zeker, maar ongetwijfeld het meest: de zang van Martijn. Ik zeg dit uiteraard niet om Max, Thijs, Arjan en Maarten tekort te doen -zeker niet!-, maar Martijn...

Wat heeft die jongen een geweldige stem, en wat staat hij ontspannen en relaxed te zingen - indrukwekkend! Ik ben geen poprecensent en zou bij een verdere omschrijving alleen maar superlatieven aan elkaar blijven rijgen - ik zal ze u besparen. Maar wat een talent, wat een zanger!

Er zijn veel Martijnen op de wereld. Of Martijns zo u wilt. Nou ja, op de wereld - in ieder geval in Nederland. Een gemeenschappelijke vriendin heeft mij wel eens opgebeld toen ze Martijn de zanger wilde spreken. Ze noemde mij 'de verkeerde Martijn'. Uiteraard vind ik het niet fijn om de verkeerde Martijn genoemd te worden. Maar ik maak graag een uitzondering. En zeker als het over zangkwaliteit gaat, heeft ze helemaal gelijk. Ik ben volledig bereid om dat volmondig te erkennen. Dames en heren, als u wilt genieten van een goede zanger, moet u zeker niet naar mij luisteren. Ik ben de verkeerde Martijn. Ik troost mij met de gedachte dat er nog veel meer verkeerde Martijnen zijn. Of Martijns zo u wilt.

Als u een getalenteerde zanger zoekt, is er maar één goede Martijn.
Hij is goed. Hij is bijzonder. Hij is bijzonder goed.

Zijn naam is Wackers.