geen spat veranderd

Ik herkende je meteen.
Geen spat veranderd.
Je ziet er nog precies zo uit als tien jaar geleden.

Het mogen welgemeende en goedbedoelde uitspraken zijn, bovenstaande, maar hebben ze ook niet iets treurigs? Mag je jezelf gelukkig prijzen als je niet verandert in tien jaar tijd? Of elke andere willekeurige tijdspanne van redelijke omvang?

Goed, ik geef het toe: vanaf een bepaalde leeftijd mag je het zeker als compliment opvatten als iemand je zegt dat je uiterlijk niet veel veranderd bent. Het is misschien lullig om tegen iemand van vijftien te zeggen dat hij er nog precies uitziet zoals tien jaar geleden. Of tegen iemand van vijfentwintig. Maar iemand van vijfendertig zal misschien blij zijn met zo'n opmerking, en iemand van vijfenveertig helemaal. Om nog maar te zwijgen van oudere mensen. Waar soms überhaupt maar beter over gezwegen kan worden, maar dit terzijde, en niet naar ieders mening.

Maar lieve mensen, het gaat natuurlijk niet om ons uiterlijk. Zoals cabaretgroep Niet Schieten! in het nummer 'Strakke truitjes' al vertwijfeld uitroept: het gaat toch om ons karakter!

Ik hoop dat ik in de afgelopen tien jaar wel degelijk veranderd ben.
Ik hoop dat alle mensen in tien jaar tijd veranderen. Hele oude mensen misschien niet, maar jonge mensen zeker. Ik hoop voor iedereen dat hij of zij op zijn of haar vijftiende heel anders is dan op zijn of haar vijfde. En op vijfentwintig anders dan vijftien. En op vijfendertig anders dan op vijfentwintig. Enzovoorts.

Afgelopen weekend sprak ik met een ouder mens, de vader van een goede vriend. Hij vroeg mij wat ik tegenwoordig deed. Ik studeer. Nog steeds. Hij vroeg mij wat mijn toekomstplannen waren. Ik weet het niet. Nog steeds niet. Misschien ben ik in de afgelopen tien jaar veranderd, maar op dat gebied niet. Ik twijfel. Ik ben een twijfelaar. Ik vind het leuk om mijn tijd te besteden aan veel verschillende dingen, maar ik vind weinig dingen zo leuk dat ik er veel tijd aan wil besteden. Ik vind genoeg leuk, maar niet(s) leuk genoeg.

Misschien twijfel ik omdat ik een Weegschaal ben. Maar ik heb een jongeman (die ik overigens niet ken, maar die tien jaar geleden ongetwijfeld heel anders was) ongeveer een maand geleden, op bevrijdingspop in Haarlem horen zeggen dat Weegschalen niet in astrologie geloven. Ik weet niet of ik het met hem eens moet zijn.

Ik weet ook niet of ik het over mezelf eens ben.
Laat ik het erop houden dat ik twijfel.