zuiveltranen

Iedereen die weleens een zuivelafdeling van een mindere supermarkt gezien heeft, kent het verschijnsel: onder de karren met pakken melk en yoghurt liggen enkele grijze dweilen op de grond, met daarachter een plas vocht. Met een mindere supermarkt bedoel ik overigens alle supermarkten behalve de betere. Wie weet hebben de betere supermarkten ook grijze dweilen en plassen vocht op hun zuivelafdeling, maar dat weet ik niet - ik kom eigenlijk nooit in de betere supermarkt. Maar genoeg persoonlijke ontboezemingen over mijn supermarkteigenschappen, het gaat om de grijze dweilen en plassen vocht.

Eerlijk gezegd gaat het mij trouwens niet om de grijze dweilen. Misschien is 'grauw' een beter woord voor de dweilen, waarschijnlijk is grijs niet de originele kleur van de dweilen. Wellicht waren ze wit, misschien waren ze lichtblauw. Hoe dan ook, effen of gestreept, die dweilen kunnen me gestolen worden. Het gaat om de plassen vocht.

De plassen vocht. Hoe komen ze daar? Waarom liggen ze daar? Ik ben niet zo dom dat ik geen logische verklaring voor het bestaan en ontstaan van deze plassen kan bedenken. Maar logische verklaringen zijn niet altijd de meest interessante. Ik stel mij liever iets anders voor. Dat de plassen ontstaan zijn door mensen die niet tegen de aanblik van zoveel zuivel in pakken kunnen, en spontaan in tranen uitbarsten bij het zuivelschap.

Ik geef toe: een niet erg waarschijnlijke verklaring. Maar ach, er zijn wel meer dingen niet waarschijnlijk. U kunt waarschijnlijk zelf wel voorbeelden noemen van onwaarschijnlijkheden die toch waar zijn, ofschoon ze onwaar lijken of schijnen. Probeert u het maar eens. En als u binnenkort weer eens in een mindere supermarkt bent, kijkt u dan even bij de zuivelafdeling. Misschien ligt er al een grijze dweil met een plasje vocht erachter. Gaat u dan zelf rustig op de dweil staan, en laat uw tranen de vrije loop. U bent niet de enige.