voorprogrammadrummer

Een optreden van de Tragically Hip is een belevenis.
Elke keer weer.

Gisteren stonden The Hip in Paradiso. Vandaag trouwens ook, maar vandaag ben ik er niet bij. Gisteren wel. Het was briljant. Zoals het al vaker briljant was. Zanger Gordon Downie had het weer eens flink op zijn heupen. Ik neem aan dat hij drugs gebruikt, anders kan ik niet verklaren hoe hij een maniakale set van anderhalf uur anderhalf uur lang maniakaal houdt. Maar misschien is hij er ontzettend goed in om zijn adrenalinepeil zonder hulpmiddelen tot ongekende hoogte op te schroeven. Wie weet. Er zijn ook wielrenners die beweren dat hun spiegels van nature hoog zijn. Het zal wel. Ik gok toch op drugs. Zowel bij de wielrenners als bij Gordon Downie.

Maar dit terzijde.

In het voorprogramma stond gisteren een Nederlands bandje, The Junes. Leuk bandje, weinig mis mee, weinig goeds mee. Eén toetsenist, die ik niet goed kon zien omdat hij helemaal rechts op het podium stond, drie jongens met gitaren in hun handen, tamelijk nietszeggend, hoewel een van hen toch de zanger was, en een drummer. Het gaat mij, dames en heren, om de drummer.

De drummer van The Junes is een tamelijk gezette jongen, die mij deed denken aan het jongetje in de videoclip van 'Shenkie' (van de Jeugd van Tegenwoordig). Beter kan ik hem niet typeren, en dat hoeft volgens mij ook niet. Als u de clip van Shenkie kent, weet u genoeg. Als u de clip van Shenkie niet kent... ach, dan weet u waarschijnlijk niet genoeg, maar een dergelijk gebrek aan kennis is tegenwoordig snel opgelost.

De drummer leek tijdens het voorprogramma op zijn eigen planeet te zitten, in zijn eigen hoofd. Of in zijn eigen kamertje. Hij leek mee te drummen met de muziek, maar er verder niets mee te maken te hebben. Het had mij niet verbaasd als hij een koptelefoon op zijn hoofd had gehad, maar dat had hij niet. Hij zat op zijn krukje en hanteerde de drumstokjes. Zeer geconcentreerd. Af en toe beet hij op zijn lip, af en toe fronste hij. Af en toe keek hij naar de andere jongens in de band, op zoek naar bevestiging. Ze negeerden hem. Bij een incidentele solo kwam er een glimlachje op zijn gezicht. Naarmate het voorprogramma vorderde, pakte hij af en toe een handdoek en veegde er zijn gezicht mee af. Twee keer nam hij een slokje water. Daarna drumde hij geconcentreerd verder. Tot hij klaar was.

Gordon Downie van de Tragically Hip en de drummer van The Junes. Een wereld van verschil. Of een heleboel werelden van verschil. Maar allebei een genot om naar te kijken.