het onbelang van bloggen

Ach!

Ik heb al een week niet op mijn blog geschreven.

En daar voel ik mij al een dag of drie schuldig over. Het is hetzelfde schuldgevoel dat ik heb als ik mijn mobiele telefoon niet bij me heb. Als je een mobieltje hebt, moet je ook bereikbaar zijn. Als je een blog hebt, moet je er ook op schrijven.

Onzin natuurlijk.

Ik heb een mobieltje omdat het handig is. Het mobieltje is er voor mij, voor mijn gemak. Het moet geen ongemak in de vorm van verplichtingen opleveren. Ik blog omdat ik af en toe een stukje wil schrijven. Let op: 'wil', niet 'moet'.

Natuurlijk.

Toch, voor mijn gemoedsrust, een excuus:

Ik heb een drukke week achter de rug. Toneelrepetities, filmbezoek, een feest, een verjaardag - ik had gewoon geen tijd om een stukje te schrijven! Maandag naar de film met vrienden. 300 spartans. Een bizarre opeenstapeling van clichés en ongenuanceerde beelden, muziek en uitspraken. Hilarisch. Maar dat maakt niet uit - het gezelschap was goed. Dinsdag, donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag stonden in het teken van toneel. Veeleisend, vermoeiend, slopend. Maar wederom: het gezelschap was goed - en het toneelstuk wordt ook goed. Woensdag een feest en vrijdag een verjaardag: wederom goed gezelschap. Goede gesprekken, gezelligheid, sfeer.

Voor alle duidelijkheid: ik schrijf dit berichtje niet om u te wijzen op mijn drukke sociale leven. Bovenstaande opsomming is vooral bedoeld om aan te geven wat ik belangrijk vind, en om het belang van bloggen te relativeren. Bloggen is niet belangrijk. Mensen zijn belangrijk. Het is maar dat u het weet. Ik vond deze constatering van genoeg belang om er een berichtje over te schrijven. Maar natuurlijk is dit berichtje ook geschreven omdat ik mij schuldig voelde.

Ik had tenslotte al een week niet op mijn blog geschreven.