het is niet fijn om dood te zijn

Ik weet het niet uit eigen ervaring, maar volgens Willem Wilmink is het niet fijn om dood te zijn. En nee, ik heb het niet na zijn dood van hem gehoord. Het is de beginregel van het liedje 'Dood zijn duurt zo lang'.

Na 'Goud' van De Kift (zie hier) al een tweede tekst over de dood. Waarom?

Misschien ben ik de laatste tijd toevallig enkele keren, op verschillende manieren, geconfronteerd met de dood. In april 2005 overleed Jeroen, vriend en fotograaf. Enkele maanden later mijn oma. In 2006 kocht ik de cd 'Tijdloos', met liedjes van Bram Vermeulen en zag ik de voorstelling 'Dood en verderf' van Kees Torn. Allebei prachtig, maar je wordt er niet vrolijk van. En eind vorig jaar kwam '7' van De Kift uit, ook een en al dood en melancholie.

Voor zover ik het zelf kan inschatten ben ik niet bang voor de dood, en ook niet voor het doodgaan zelf, zoals Bram Vermeulen zingt in 'Vrij'. Misschien is het dus alleen maar toeval, wellicht een handje geholpen door een kennelijke voorkeur voor melancholische muziek.

Anyway, hieronder dus de tekst van Willem Wilmink. Mijn kennismaking met dit nummer was trouwens in de zomer van 2002, tijdens een kleinkunstcursus op Buitenkunst.


Dood zijn duurt zo lang

Het is niet fijn om dood te zijn.
Soms maakt me dat een beetje bang.
Het doet geen pijn om dood te zijn,
maar dood zijn duurt zo lang.

Als je dood bent, droom je dan?
En waar droom je dan wel van?

Droom je dat je in een straat
langzaam op een trommel slaat?
Dat iemand je geroepen heeft?
Droom je dat je leeft?

Maar ach, wat maak ik me toch naar,
het duurt bij mij nog honderd jaar
voor ik een keertje dood zal gaan.

Ik laat vannacht een lampje aan.