mercedes

Gisteren verzeilde ik na een toneelrepititie half gepland op de poëzieborrel van het NNP.

Een mooie gelegenheid om de boodschap te vertolken die ik ooit namens een autohandelaar aan zijn vrouw mocht overbrengen. Voor het eerst met Koen tijdens een optreden in de Engelenbak (2001), recenter nog met Siebren op het Open Podium van het al eerder genoemde NNP (2006).

Voor de gelegenheid gaf ik het gedicht een titel mee.


Mercedes

Ik wil je het volgende vertellen:
Zo’n tien jaar geleden zag ik jou staan tussen de andere modellen
Een strakke lijn en een mooi kontje, wat een vrouw
Ik kon er niets aan doen, ik viel meteen voor jou

Jij hield in het begin ontzettend veel van mij
En ik van jou, wat waren we blij
Jij was mijn mooie sportmodel
We hoefden niet lang na te denken en we trouwden snel

Maar in de loop der jaren liet je steeds meer merken
Dat je niet blij was dat ik zo vaak moest overwerken
Jij had meer leven in huis verwacht
Daar heb ik een oplossing voor bedacht
Je kreeg namelijk drie kinderen van mij
En oh mijn god wat was je blij

Maar die kinderen hebben invloed gehad op jouw voorkomen
Je bent gegroeid, je bent tientallen kilo’s aangekomen
Je hebt steeds meer kleren nodig om je vlees zedig te bedekken
Je bent niet langer een sportmodel, je lijkt meer op een stationwagon

Het begrip vol gas ken jij allang niet meer
Je bent een uitgebluste oldtimer, daar komt het gewoon op neer
Inruilwaarde nul, een waardeloze schroothoop
Je snapt dan ook wel dat ik bij je wegloop.