vliegtuig botst bijna op meteoriet

In de middageditie van de e-mailnieuwsbrief van de Volkskrant las ik vanmiddag het volgende bericht:

Vliegtuig botst bijna op meteoriet

ANP
WELLINGTON/NOORDWIJK - Een Chileens passagiersvliegtuig is boven de Stille Zuidzee bijna in aanraking gekomen met een meteoriet. Dat heeft een deskundige van het Europese ruimtevaartagentschap ESA donderdag gezegd naar aanleiding van een bericht in Nieuw-Zeelandse media.

Volgens de piloot van de Airbus maakte het vallende brokstuk een dusdanig lawaai dat de motoren van het vliegtuig niet meer te horen waren. Een gloeiend brokstuk viel op minder dan acht kilometer van zijn toestel uit de hemel. Het toestel, dat afkomstig was uit Santiago, landde vervolgens veilig in Auckland. Volgens ESA is het uit te sluiten dat het om ruimteschroot gaat.

Een curieus bericht.

Niet alleen vanwege de gebeurtenis, al zou een daadwerkelijke voltreffer met recht een 'toevalstreffer' genoemd kunnen worden. Maar ook vanwege de woordkeuze in de kop van het bericht.

Ik associeer 'botsen' met een gebeurtenis waar een bewegend iets of iemand "met een schok aankomt tegen" (Van Dale) iets of iemand anders: boem.

Twee auto's kunnen met elkaar botsen, of twee mensen. Treinen. Vliegtuigen. In mijn beleving zijn de botsende dingen ongeveer van vergelijkbare omvang, of het botsende element is kleiner dan datgene waartegen het aanbotst: een mini kan tegen een vrachtauto aanbotsen, maar een vrachtauto ramt een mini eerder dan dat hij ertegen aanbotst. Maar in het laatste geval zou in ieder geval geen sprake zijn van, zoals Van Dale het zo mooi formuleert, 'het terugspringen van de elkaar treffende voorwerpen', waaraan bij een botsing vaak gedacht wordt.

Het 'boem' moet ook 'ho' zijn.

Daarbij moet volgens mij het botsende voorwerp zelf verantwoordelijk zijn voor de botsing. Ik zou eerder zeggen: 'meteoriet botst bijna op vliegtuig'. Maar gezien het verwachte effect, dat in ieder geval niet zou bestaan uit 'het terugspringen van de elkaar treffende voorwerpen', zou ik nog eerder zeggen: 'vliegtuig wordt bijna geraakt door meteoriet'.

Of: vernietigd. In zekere zin wel 'ho', maar veel erger dan 'boem'.

Overigens vind ik de woordkeuze in de eerste zin van het artikel ook ongelukkig. Het 'in aanraking komen met' dat hier gebruikt wordt, klinkt me nogal onschuldig en ongevaarlijk in de oren. Ik weet niet of contact met een meteoriet zo ongevaarlijk geweest zou zijn voor de inzittenden van het vliegtuig...

zo oud als je je voelt

Volgens het gezegde ben je zo oud als je je voelt.

Hoewel dit letterlijk genomen natuurlijk niet waar is, is de boodschap van het gezegde duidelijk en begrijpelijk. Ik vrees echter dat veel mensen de klok wel hebben horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt.

De uitdrukking wordt over het algemeen met een positieve connotatie gebruikt door en/of voor actieve ouderen die zich nog jeugdig gedragen. Op zich heb ik er geen moeite mee als oude mensen actief zijn. Ik vind mijn actieve oudere medemens over het algemeen bewonderenswaardig. Uiteraard moet je de gebieden waarop je actief blijft wel zorgvuldig selecteren; ik kan me gebieden voorstellen, al dan niet seksueel, waarop 'actieve ouderen' slechts afkeurenswaardig zijn.

Maar dit terzijde.

Het probleem is dat veel mensen niet het motto 'je bent zo oud als je je voelt' hanteren, maar eerder zoiets als 'je bent zo oud als je je gedraagt'. Ze doen zich actief en jeugdig voor, terwijl ze dit eigenlijk niet meer zijn. Het geforceerd jonge gedrag wordt vaak gecombineerd met een geforceerd jong uiterlijk. Plastische chirurgie, haarverf, anti-rimpelcrème, zonnebank, alles wordt uit de kast gehaald om er maar jong en fris uit te zien. Tevergeefs, uiteraard.

Mensen, doe jezelf en anderen een plezier. Gedraag je naar je leeftijd. Laat rustig zien hou oud je bent. Accepteer het. Luister naar je gevoel. Dat liegt niet.

Je bent zo oud als je je voelt.

niet schieten! - strakke truitjes

Spring is in the air!

Cabaretgroep Niet Schieten! staat momenteel in de theaters met hun voorstelling 'Loverboys'. Zo'n tien jaar geleden heb ik Erik, Arend en Maarten voor het zien optreden met hun voorstelling 'Taboe'. De humor van Niet Schieten! is over het algemeen niet grof, en zou omschreven kunnen worden als 'intelligent'. En jawel: inclusief (flauwe) woordgrapjes!

Niet Schieten! heeft ook verschillende cd's gemaakt. Op hun eerste cd 'Liplezen' (1996) staan een paar geweldige nummers, met persoonlijke favorieten 'Gouden Kam', '40-45' en 'Husse Husse'. Op deze cd ook het nummer 'Strakke truitjes', uit de voorstelling 'Natte Narren'.

Niveau is ver te zoeken, maar de boodschap is natuurlijk tijdloos...


Strakke truitjes

Ken je dat, die foute kleding bij zo'n lekker wijf
Zo'n veel te geruite rok en zo'n trui ruim om het lijf
Dat kan toch best wat speelser voor het geile mannenoog
(Zet je er nou maar overheen, jongen)
Nee, het zit met echt heel hoog!

Dat is toch zonde van zo'n meid
Met die kleding veel te wijd...

Ja, want wat willen wij?

Strakke truitjes, doorzichtige bloesjes
Minirokjes met blote benen
Behaatjes zijn overbodig
Geef ons maar priemende spenen
Maar onze allergrootste wens
Is de terugkeer van de hotpants!

Ken je dat, die meiden die hun kont willen verhullen
Door ieder t-shirt, bloes of jas met schuimrubber te vullen
Als hockeykeeper ingepakt gaan ze je voorbij
Maar het schoudervullingentijdperk is gelukkig haast voorbij
Een vrouw hoeft echt geen kleren aan
Of het moet haar zeer uitdagend staan...

Strakke truitjes, doorzichtige bloesjes
Minirokjes met blote benen
Behaatjes zijn overbodig
Geef ons maar priemende spenen
Maar onze allergrootste wens
Is de terugkeer van de hotpants!

U denkt nu vast en zeker: 'wat zijn die jongens gefrustreerd!'
Maar dat word je automatisch als je telkens constateert
Dat al het vrouwelijk schoon onder kleding wordt verborgen
Wij roepen alle vrouwen op: 'wacht tot niet tot morgen!'

Trek die hobbezakken uit
Toon ons nu je heerlijk fruit!

Strakke truitjes, doorzichtige bloesjes
Minirokjes met blote benen
Behaatjes zijn overbodig
Geef ons maar priemende spenen
Maar onze allergrootste wens
Is de terugkeer van de hotpants!

We zagen laatst drie knappe grietjes in een grand café
Alledrie in hotpants en de rest viel ook nog mee
We stapten op ze af met: 'wat drink je van me mop?'
Ze lachten ons toen uit en riepen: 'engerds rot toch op!'

Maar wat willen jullie dan?

Wij willen een Cosmo-kalender-man!

Breedgeschouderd met mooie spieren
Strakke broeken met een lekker kontje
Snelle praters zijn overbodig
Geef ons maar een vurig mondje
We zijn die slappe zakken zat
We willen terug naar het vijgeblad!

Arend: Belachelijk!
Maarten: Je mag niet generaliseren, maar al die vrouwen zijn allemaal even seksistisch!
Erik: Laten we nou eens eerlijk zijn: het gaat toch om ons karakter!

ik kan het niet laten

Voor volksstammen schrijvers, lezers, leraren, flauwe(-)grappenmakers, Onze-Taallezers is het de nationale sport: rare, foute, grappige ongrammaticale en/of dubbelzinnige teksten opsporen.

En er hartelijk om lachen, uiteraard. En daar is niets mis mee.

Op deze plek geen veroordeling van deze 'sport' - waarschijnlijk is het voor een groot deel van deze volksstammen de enige vorm van sport die ze kennen. In plaats van een veroordeling een bekentenis: ook ik reken mij tot een dezer volksstammen. Deelt u mij maar in bij de stam van uw keuze.

In de NRC Next van maandag 19 maart 2007 stond het volgende kop:

Schelvis vijfde op WK zwemmen open water

De betreffende schelvis is zwemmer Alex Schelvis, een 19-jarige Nederlandse zwemmer. Aangezien het om een sportbericht gaat, zal ik u verder niet vermoeien met de tekst van het bericht.

breepower - band lek

De NNP-poëzieborrel van donderdag is een mooie aanleiding om even in de archieven te duiken.

Op het NNP Open Podium in 2003 wisten wij (het toenmalige bestuur van het NNP) Cor van Bree, éminence grise van de (Leidse) Historische Taalkunde en befaamd dialectoloog, te strikken voor de rol van presentator.

Aan het eind van de avond hebben wij onze presentator welverdiende lof toegezwaaid als Breepower, met het nummer 'Band Lek'. Met dank aan 'Dansplaat' van Brainpower, en aan Edward, Martijn, Max en Paul.


Band Lek

Cor jij of Cor ik?
Iedereen Cort
Want me band is zo lek

(Breepower, band lek)

Nou, op dit plaatje kan ik de hele nacht wel dansen!

En nu een bedankje van het NNP
Want de presentator was zwaar OK
U kent hem wel, hij zit vaak in de UB
Van voor heet-ie Cor, van achter Van Bree
Cor van Bree, hij gaat al jaren mee
Wat zeg ik jaren, al een eeuw of twee
Toen hij jong was sprak je mensen nog aan met Uwee
Uwee, Uwee, ja dat is lang gelee
Ik weet nog wel dat je dat zo zee
Of zei, of zegde, of hoe het ook heet
Het maakt me niet uit, het roest me aan me reet
Maar oud is-ie wel, dat je dat goed weet
Misschien wel zo oud, dat ie soms vergeet
Niet hoe ie heet, maar wel wat ie deed
Hij weet het niet meer, het geheugen versleet
En dan klinkt weer zijn wanhoopskreet:

Ariane, heb jij er nog iets aan toe te voegen?

Band lek
Dit is weer die lekkere band-lek-constructie
Ook als je zeker helemaal geen fiets hebt
De band lek! De band lek!
Want dit is weer die lekkere band-lek-constructie
En aohhh….

Nou, op dit plaatje kan ik de hele nacht wel dansen!

Gedeisd en vergrijsd, bebrild en bebaard
Misschien wel bejaard, en zeker bedaard
Maar geconserveerd, hij is goed bewaard
Nog scherp genoeg, nog zeker niet verjaard
Oud is-ie wel, net een nieuw record
Maar ondertussen heeft-ie alles door
Een glim op zijn lach ja: gevoel voor humoor
Van achter Van Bree, van voor heet-ie Cor
Cor van Bree, hij is dialectoloog
Onze achting voor zijn leeftijd en zijn voorhoofd is hoog
Onze achting is hoog, van goud en van karaat
Want hij neemt je te grazen, hij is steeds paraat
Dus wees op tijd en kom zeker niet te laat
Kom zeker niet te laat, want je weet waar je staat
Want je staat voor paal als het als volgt gaat
Ja, je schaamt je kapot als-ie tegen je praat:

Ehm, ik hoop dat je het niet erg vindt, maar ik ben alvast begonnen...

Band lek
Dit is weer die lekkere band-lek-constructie
Ook als je zeker helemaal geen fiets hebt
De band lek! De band lek!
Want dit is weer die lekkere band-lek-constructie
En aohhh….

Nou, op dit plaatje kan ik de hele nacht wel dansen!

Cor van Bree!

Bree Bree Bree – Breepower
Cor van
Bree Bree Bree – Breepower

Power power power...

De kracht van Cor, de power van Bree
De taal is SVO, VSO of SOV
Svarabhaktivocaal en sjwa-apocopé
Dialectonderzoek, wie gaat er met hem mee?
Wie gaat er met hem mee, met hem mee op pad
Een gesprek in de trein: het gaat hem niet om wat
Ze zeggen, maar om hoe ze dat doen
Hij kent veel dialecten, ja hij kent er een miljoen!

(Wat overigens best veel is voor een dialectoloog.)

Als dialectoloog kom ik graag bij de mensen thuis...

Bij de mensen thuis, ja daar komt-ie graag
Al komt het je goed uit, dan stelt-ie je een vraag
Hij loopt op straat, vol van willekeur
Hij ziet een huis, en dat huis dat heeft een deur
Hij ziet de deur, en die deur die heeft een bel
De bel, de deurbel, nou dan je weet je het wel!

(ding dong)

Ehm, mevrouw, mag ik u iets vragen?
(Nee, ik heb een kind ziek.)
Dank u, dan weet ik genoeg!

Cor van Bree, geschiedkundig in de taal
Onze presentator, u kent hem allemaal
Onze dank is groot, en onze dank die is beleefd
Geef hem een applaus, want u weet: hij heeft…

De band lek
Dit is weer die lekkere band-lek-constructie
Ook als je zeker helemaal geen fiets hebt
De band lek! De band lek!
Want dit is weer die lekkere band-lek-constructie
En aohhh….

Nou, op dit plaatje kan ik de hele nacht wel dansen!

mercedes

Gisteren verzeilde ik na een toneelrepititie half gepland op de poëzieborrel van het NNP.

Een mooie gelegenheid om de boodschap te vertolken die ik ooit namens een autohandelaar aan zijn vrouw mocht overbrengen. Voor het eerst met Koen tijdens een optreden in de Engelenbak (2001), recenter nog met Siebren op het Open Podium van het al eerder genoemde NNP (2006).

Voor de gelegenheid gaf ik het gedicht een titel mee.


Mercedes

Ik wil je het volgende vertellen:
Zo’n tien jaar geleden zag ik jou staan tussen de andere modellen
Een strakke lijn en een mooi kontje, wat een vrouw
Ik kon er niets aan doen, ik viel meteen voor jou

Jij hield in het begin ontzettend veel van mij
En ik van jou, wat waren we blij
Jij was mijn mooie sportmodel
We hoefden niet lang na te denken en we trouwden snel

Maar in de loop der jaren liet je steeds meer merken
Dat je niet blij was dat ik zo vaak moest overwerken
Jij had meer leven in huis verwacht
Daar heb ik een oplossing voor bedacht
Je kreeg namelijk drie kinderen van mij
En oh mijn god wat was je blij

Maar die kinderen hebben invloed gehad op jouw voorkomen
Je bent gegroeid, je bent tientallen kilo’s aangekomen
Je hebt steeds meer kleren nodig om je vlees zedig te bedekken
Je bent niet langer een sportmodel, je lijkt meer op een stationwagon

Het begrip vol gas ken jij allang niet meer
Je bent een uitgebluste oldtimer, daar komt het gewoon op neer
Inruilwaarde nul, een waardeloze schroothoop
Je snapt dan ook wel dat ik bij je wegloop.

tiscali: treurig einde

Het ziet er naar uit dat de Tiscali-ellende, zie hier en daar, een einde vindt. Geen bevredigend einde, maar toch een einde.

Het slechte nieuws is dat ik alsnog moet betalen. Ik was al bang dat het hier op uit zou lopen. Ik had (na een week of twee) Tiscali officieel in gebreke moeten stellen en daarbij een termijn moeten aangeven (van een week of twee) waarin ze de verbinding zouden herstellen. Nu heb ik Tiscali namelijk geen ' redelijke termijn verschaft om de technische problemen op te lossen' .

Tsja.

Dat heb ik inderdaad niet gedaan, en daar kan ik niets meer aan doen.
Ik berust en betaal.

Het goede nieuws is dat ik uiteindelijk toch ben doorgedrongen tot die communicatief zeer onvaardige afdeling 'Customer Services', dat ik ze zover heb gekregen mijn brieven echt te lezen. Er is daar in die hoofden toch een knopje omgezet. Ik kreeg dit keer geen standaardbrief, maar een persoonlijk schrijven waaruit bleek dat mijn brief gelezen is.

Ik heb het gevoel dat ik een goede daad heb verricht.

cracker - movie star

Cracker is een Amerikaanse band rond zanger David Lowery, voorheen frontman van het zo mogelijk nog briljantere Camper van Beethoven. Mijn eerste cd van Cracker was 'Kerosene Hat' (1993), met daarop onder meer de hitsingle 'Low'. Hieronder vindt u de tekst van 'Movie Star', van hetzelfde album. Alleen al vanwege de eerste drie regels is dit een geweldig nummer!


Movie Star

Well the movie star, well she crashed her car
But everyone said she was beautiful even without her head
Everyone said she was dangerous

Well the chief of police kept the crime off the streets
Deep in his heart, we all knew he felt differently
We all knew he was an anarchist

Well I - I'd like to devour you
But you - you'd probably devour me

For your golden wheat, for your oat bran head
Deep in my heart
Girl you're a beautiful animal
I'll put a tag on your ear

Well the movie star, well she crashed her car
But everyone said she was beautiful even without her head
Everyone said she was dangerous

Well the chief of police kept the crime off the streets
Deep in his heart, we all knew he felt differently
We all knew he was an anarchist

Well I - I'd like to devour you
But you - you'd probably devour me

Girl, you're a beautiful animal.

noch andré rieu, noch het spektakel

Op 14 en 15 september 2007 geeft André Rieu concerten in het Gelredome. Er wordt volop televisiereclame gemaakt voor deze concerten:

'bestel nu kaartjes, mis het niet!'

Of woorden van gelijke strekking, zoals 'mis hem niet' of 'mis dit spektakel niet'. Ik had beter op moeten letten.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog niet weet wat ik doe op 14 en 15 september. Mijn agenda is nog leeg op de betreffende dagen. Er staat nog niets ingevuld. Maar ik weet wel wat ik níet zal doen. Ik zal niet in het Gelredome zijn.

En de reclamemaker mag gerust zijn: ik zal het niet missen.

Noch André Rieu, noch het spektakel.

geen kader abdolah

Vanavond was de televisie-uitzending van de verkiezing van het beste Nederlandse boek. Een heerlijk knullig geheel, met een literatuurquiz. Jeugdfoto's raden. Deelnemers: drie schrijversteams en een lezersteam.

Over de selectie van het lezersteam kunt u hier lezen. En u heeft in de uitzending een korte reportage kunnen zien over de beoordeling van lezersmotivaties. En ja, een van de teams heeft de quiz gewonnen. Maar daar gaat het allemaal niet om.

Het gaat erom dat Kader Abdolah niet gewonnen heeft.

'De ontdekking van de hemel' is tot beste Nederlandse boek verkozen. Niet helemaal mijn keus, maar ik kan ermee leven. Erger is dat Abdolah tweede is geworden.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen Kader Abdolah of zijn boek. Het is ongetwijfeld een schitterend boek, dat ik binnen niet al te afzienbare tijd met veel plezier zal lezen. Afgaande op de motivaties van de lezers van het boek zal het een indringend en leerzaam beeld schetsen van de Islam, en van Iran in de jaren '70 en '80. Misschien is het zelfs het beste boek dat ik nog niet gelezen heb.

Maar het is een boek uit 2006.

I rest my case.

het kan altijd erger

Ik heb het er al vaker over gehad, maar het blijft me bezighouden.

Van alle blogs die ik tot nu toe heb geschreven, heb ik de datum gemanipuleerd. Dit blog dateer ik op 8 maart, terwijl het in werkelijkheid toch al bijna een week later is. Ik heb er geen belangrijke reden voor. Het leek me wel leuk om mijn blog op 1 januari te laten beginnen, maar ondertussen zit ik er mooi mee. Ik loop nog steeds met de data te klooien, ik lieg en bedrieg.

Maar het kan altijd erger.

Ik manipuleer alleen de datum van mijn blog. Daar doe ik niet veel mensen kwaad mee. Maar wie kent niet de bewerkte sovjetfoto's uit de eerste helft van de twintigste eeuw, waarop in ongenade gevallen geportretteerden niet langer afgebeeld waren? Dat is manipulatie op een hele andere schaal.

Breder getrokken is er altijd sprake van manipulatie bij geschiedschrijving, er wordt altijd met een bepaalde blik, met een bepaald doel geschreven. Meestal door iemand die niet zelf bij de gebeurtenissen aanwezig was. Maar natuurlijk zou een ooggetuigenverslag ook niet objectief zijn. En dan is er nog het fenomeen van de overwinnaar die de geschiedenis schrijft. Op allerlei gebieden, bijvoorbeeld de wetenschap. In de lesboeken van vandaag worden alleen de 'winnende' theorieën beschreven, niemand leest meer over de 'losers'.

Aan geschiedvervalsing valt niet te ontkomen. Ook niet op het persoonlijke gebied.

Bij het verbreken van een relatie wordt de geschiedenis ook op allerlei manieren 'vervalst'. Zeker als er later een nieuwe relatie volgt. Je nieuwe liefde wil niet op grote schaal geconfronteerd worden met de eerdere relatie. Belastend bewijsmateriaal gaat de deur uit, je praat er niet al te vaak meer over, je ziet je ex en de mensen die bij je ex horen niet meer of niet meer zo vaak. Je geschiedenis wordt anders. Je ex wordt uit je geschiedenis gewist, als op sovjetfoto's.

Is dat erg?

Ja, vanuit 'historisch' perspectief, je doet op een bepaalde manier onrecht aan het verleden. Nee, vanuit toekomstperspectief. Het is logisch, verstandig, natuurlijk. Onvermijdelijk. De overwinnaar schrijft de geschiedenis, de 'verliezer' komt er niet meer in voor - of slechts marginaal.

Zo gaat het.

schrijven om gelezen te worden

Tsja.

Na ruim twintig blogs komt er een moment om te evalueren. Dat had natuurlijk ook na twee blogs al gekund, of misschien moet het pas na tweehonderd blogs, wie weet.

In ieder geval een tussenstand.

Ik schrijf af en toe een blog over wat ik meemaak, soms een blog over wat mij bezighoudt. En ik blog over muziek: mijn favoriete bands, mooie songteksten. En dat is het tot nu toe zo'n beetje. Een beetje saai, wellicht voorspelbaar, niet spannend.

Maar dat hoeft natuurlijk ook niet.

Deze evaluatie wordt zo ook niet spannend. Uiteindelijk komt het natuurlijk neer op de vraag waarom ik blog. En voor wie. Voor mezelf? Voor anderen? Wil ik gelezen worden? Ja. Nee. Ja. Is het een contradictio in terminis om te zeggen dat je niet voor anderen blogt, maar wel gelezen wil worden? Ik denk het niet. Maar het is natuurlijk wel zo dat je alleen gelezen wordt als je iets lezenswaardigs opschrijft.

Goed. Open deuren genoeg ingetrapt, en daar schiet niemand natuurlijk iets mee op. Ik begon dit blog in februari, en toen leek het een goed idee om mijn eerste blog de datum van 1 januari mee te geven. Inmiddels is het maart, en kom ik met mijn blogdatum akelig dicht bij de werkelijke datum van vandaag. Nog een paar blogs, en ik ben helemaal bij. En dan moest ik mijn blog maar eens onder de aandacht van anderen proberen te brengen.

Want ja, ik wil gelezen worden. Dat is mijn belangrijkste motivatie om te bloggen. Ik blog natuurlijk ook voor mezelf, maar ik denk dat het 'gelezen willen worden' toch zwaarder weegt. Het hoge woord is eruit, het staat zwart op wit, ik beken.

Ik heb mijn reden om te schrijven, nu nog afwachten of andere mensen reden hebben om te lezen.

motivatieproblemen

Iedereen heeft wel eens een motivatieprobleem.

Afgelopen woensdag was ik niet de enige. Samen met veertien andere studenten heb ik motivaties van lezers beoordeeld. De lezers hadden een stem uitgebracht voor de verkiezing van het beste boek van Nederland, op www.hetbesteboek.nl. Tegelijk met de stem kon een motivatie worden gegeven, en dat is ongeveer 12.500 keer gedaan.

Onder leiding van Elsbeth Etty hebben we de motivaties gelezen en beoordeeld. Af en toe was er een mooie, ontroerende, grappige of knap geschreven motivatie. Deze motivaties mochten we hardop voorgelezen, voor de camera. Uiteindelijk zijn er 83 motivaties overgebleven die de toets der kritiek konden doorstaan. De bedoeling is dat hieruit drie lezers worden geselecteerd die bij de televisie-uitzending hun motivatie mogen toelichten. Dit doen zij in competitie met enkele schrijversteams, de winnaars krijgen een literaire vakantie aangeboden.

Het niveau van het merendeel van de motivaties was niet al te hoog. Leuk boek, in één keer uitgelezen, het enige boek dat ik drie keer herlezen heb, etc. etc. De ergste motivaties waren die van stemmers op 'Het huis van de moskee', van Kader Abdolah. Ik heb een paar motivaties gelezen waarin mensen schreven dat zij het boek niet gelezen hebben, maar dat zij door de verhalen van anderen er toch helemaal van overtuigd zijn geraakt dat dit het beste boek is.

Zucht.

Erger dan deze 'motivaties' vind ik nog dat het boek van Abdolah überhaupt genomineerd is. Het boek is in 2006 geschreven, hoe kunnen mensen nu, begin 2007, in godsnaam beweren dat dit het beste Nederlandse boek (ooit geschreven!) is?

Wat het nog erger maakt, is dat 'Het huis van de moskee' een behoorlijke kans maakt om te winnen. De uitgever heeft een waar media-offensief ingezet om mensen te bewegen op het boek te stemmen. Ongetwijfeld goed voor de verkoopcijfers, maar een ramp voor de verkiezing. Begrijp me niet verkeerd: ik wil niet beweren dat de verkiezing zonder deze nominatie wél zinnig geweest zou zijn (ik meen me te herinneren dat er in het verleden ook al zo'n debiele verkiezing is geweest, van de Grootste Nederlander, waar overigens ook een 'recente' kandidaat geheel ten onrechte hoge ogen gooide), maar mét deze nominatie raakt het helemaal kant noch wal.

Maar goed. Ik zal op 11 maart zeker naar de uitslag van de verkiezing gaan kijken (20.30 uur bij de NPS). Wie weet wint Abdolah niet. Misschien wint Reve gewoon, of Hermans. Zoals het hoort.

Om af te sluiten wil ik u mijn persoonlijke top drie van 'beste boeken' niet onthouden, in willekeurige volgorde, waarbij kennelijk twee boeken ex aequo op de derde plaats zijn geëindigd:

Elsschot - Kaas
Grunberg - De Asielzoeker
Hermans - Nooit meer slapen
Nescio - De uitvreter; Titaantjes; Dichtertje